ایرفا irfa rahbord journal راهبرد علمی پژوهشی پژوهشکده تحقیقات راهبردی علوم سیاسی مقاله علمی مجمع تشخیص مصلحت نظام
Document Type : Original Article
Article Title Persian
Author Persian
چکیده:
این مقاله به بررسی تحولات دیپلماسی منطقهای جمهوری اسلامی ایران پس از توافقات ابراهیم (۲۰۲۰) میپردازد؛ توافقاتی که نقطه عطفی در نظم ژئوپلیتیکی خاورمیانه ایجاد کرده و آغازگر روند عادیسازی روابط میان اسرائیل و چند کشور عربی بودهاند. پرسش اصلی مقاله این است که آیا ایران همچنان به دکترین دیرپای «صبر استراتژیک» پایبند است یا بهسوی یک تغییر راهبردی جدید در حال حرکت است. این پژوهش با استفاده از روش تحلیل کیفی و با تکیه بر بیانیههای رسمی، تحولات دیپلماتیک منطقهای، و منابع دکترینال فارسی و عربی، به بررسی این مسئله از منظر واقعگرایی ژئوپلیتیکی و مبانی الهیاتی شیعی، بهویژه نظریه ولایت فقیه، میپردازد. یافتههای پژوهش نشان میدهد که سیاست خارجی ایران مدل ترکیبی از تعهدات ایدئولوژیک و محاسبات عملگرایانه را دنبال میکند. در حالی که اصول ضد صهیونیستی و همبستگی اسلامی حفظ شدهاند، نشانههایی از انعطافپذیری دیپلماتیک در تعاملات با کشورهای منطقه مانند عربستان سعودی، امارات متحده عربی و عراق مشاهده میشود. این چرخش عملگرایانه با استفاده از مفاهیمی چون «مصلحت» و «حکمت» در فقه شیعه توجیه میشود. در نتیجه، جمهوری اسلامی راهبردی دوگانه را اتخاذ کرده است که تلفیقی از بازدارندگی و تعامل دیپلماتیک، و مقاومت همراه با گفتوگوی منطقهای را در بر میگیرد. این مقاله در تلاش است تا با تحلیل پیوند دین و سیاست خارجی در خاورمیانه، درک عمیقتری از نحوه تطبیق دولتهای انقلابی با نظم منطقهای در حال تحول ارائه دهد.
Keywords Persian