An Analysis of China's Military Diplomacy towards Iran

Document Type : Original Article


1 Head of Foreign Policy Department, Institute for Strategic Research, Ph.D. in International Relations, Shahid Beheshti University; Tehran, Iran

2 MA Graduate of East Asian Studies, School of International Relations

3 MA Graduate of International Relations, University of Guilan, Rasht, Iran.


The main goal of this article is to examine the evolutionary process of organizing and advancing China's military relations and arms diplomacy towards Iran. China is now recognized as the most prominent rising power of Asia-Pacific in the international balance of power. In this regard, the authors of the present study, using the formal statements of china`s officials and analyzing documents, have sought to answer this question “what factors affect the formulation and furtherance of China's arms cooperation with Iran”? The hypothesis put forward to answer this question by the present study suggests that “Analyzing China's approach towards military diplomacy and arms cooperation with Iran can be divided into three separate time frames; Since 1979 to 1990, through military cooperation with Iran and besides earning profits and overcoming technological underdevelopment, Beijing sought to contribute to a more balanced distribution of power in West Asia. Until 2012, China adjusted its military engagement with Iran due to the mounting importance of the US parameter in its foreign policy, but since Xi Jinping took office in 2013, China-which now sees itself as a major power-has pursued a more strategic approach towards military ties with Iran.


Main Subjects

Article Title [Persian]

تحلیلی بر دیپلماسی نظامی چین درقبال ایران

Authors [Persian]

  • وحید قربانی 1
  • مصطفی پاکدل مجد 2
  • مهرداد عله پور 3
1 مدیر گروه سیاست خارجی پژوهشکده تحقیقات راهبردی، دکتری روابط بین الملل، دانشگاه شهید بهشتی
2 دانش‌آموخته‌ی مطالعات آسیای شرقی دانشکده روابط بین‌‌الملل وزارت امور خارجه.
3 دانش آموخته کارشناسی ارشد روابط بین الملل از دانشگاه گیلان
Abstract [Persian]

هدف اصلی از نگارش این مقاله، تحلیل سیر تکاملی تنظیم و پیشبرد مراودات نظامی و دیپلماسی تسلیحاتی جمهوری خلق چین در قبال جمهوری اسلامی ایران است. چین، امروزه در چارچوب موازنه قدرت بین‌المللی، به عنوان مهم‌ترین قدرت نوظهور در پهنه شرقی قاره آسیا شناخته می‌شود. در این راستا، با بهره‌گیری از مواضع نخبگان سیاسی و اسناد رسمی چینی، نگارندگان مقاله‌ی حاضر بر آن هستند تا به این پرسش پاسخ دهند که چه عواملی در تنظیم و پیشبرد همکاری‌های تسلیحاتی چین با ایران موثر بوده‌اند؟
بر اساس فرضیه این پژوهش، سیر مراودات تسلیحاتی و دیپلماسی نظامی چین در قبال ایران به طور کلی به سه دوره تقسیم‌بندی می‌شود. از ۱۹۷۹ تا ۱۹۹۰، در عین تلاش برای فائق آمدن بر عقب‌ماندگی‌ نظامی و توجه‌ به سودآوری اقتصادی، چین در تلاش بود تا از طریق همکاری‌های نظامی با ایران، در راستای تحقق توزیع متوازن‌تری از قدرت در آسیای غربی گام بر دارد. تا سال ۲۰۱۲، با عنایت بر اهمیت فزاینده‌ی مولفه آمریکا در سیاست خارجی چین، پکن اصلاحاتی در تعاملات نظامی خود با ایران اجرا نمود. اما از بعد از روی کار آمدن شی جین‌پینگ در سال ۲۰۱۳، چین-که حالا خود را در ساحت قدرتی بزرگ می‌پندارد-نگاه راهبردی‌تری به مراودات نظامی و همکاری‌های تسلیحاتی با ایران دارد.

Keywords [Persian]

  • روابط نظامی
  • همکاری تسلیحاتی
  • دیپلماسی نظامی
  • چین
  • ایران
Cai, Penghong (2016). ASEAN’s Defense Diplomacy and China’s Military Diplomacy. Asia Policy, No. 22, National Bureau of Asian Research (NBR), pp. 89–95,
China Power Team (April 26, 2018). How Dominant is China in the Global Arms Trade? China Power. Updated May 27, 2021. Accessed November 27, 2021.
Currier, C.L., Dorraj, M. In Arms We Trust: the Economic and Strategic Factors Motivating China-Iran Relations. Journal of Chinese Political Science 15, 49–69 (2010).
Erlanger, Steven (1997). U.S. SAYS CHINESE WILL STOP SENDING MISSILES TO IRAN New York Times, date of access: 2021/11/27 Available at:
Financial Tribune (June 14, 2015). Iran, China to Expand ICT Cooperation. As of September 10, 2021: 18983/ Iran-china-to-expand-ICT-cooperation
Garver, John (2006). China and Iran: Ancient Partners in a Post-Imperial World. University of Washington Press.
Garlick, J and Havlová, R. (2020). China’s “Belt and Road” Economic Diplomacy in the Persian Gulf: Strategic Hedging amidst Saudi–Iranian Regional Rivalry. Journal of Current Chinese Affairs, 49(1), pp. 82-105.
Gentry, James Brandon (2013). China’s Role in Iran’s Anti-Access/ Area Denial Weapons Capability Development. Washington D.C: Middle East Institute. As of September 21, 2021: chinas-role-irans-anti-access-area-denial-weapons-capability-development
Greer, Lucille & Batmanghelidj, Esfandyar (2020). Last Among Equals: The China-Iran Partnership in a Regional Context. Occasional Paper Series, No. 38. As of September 11, 2021: publication/ last-among-equals-china-iran-partnership-regional-context
Harold, Scott W. & Nader, Alireza (2012). China and Iran: Economic, Political, and Military Relations. Santa Monica, CA: RAND. As of September 08, 2021:
Hongda, Fan (2011). China's Policy Options Toward Iran.  Journal of Middle East and Islamic Studies (in Asia), 5(1), pp. 45-60.
Hong, Zhao (2014). China's Dilemma on Iran: Between Energy Security and a Responsible Rising Power.  Journal of Contemporary China, 23:87, pp. 408-424.
Kemal, Lale (2010). New Questions about Turkey’s Secret Military exercise with China. Atlantic Council, Accessed: 2021/11/29 Available at: https://www.
Mehrnews (Jan 28, 2021). China to give Iran access to BeiDou. As of September 10, 2021: to-BeiDou
Pajtinka, Erik. (2016). Military Diplomacy and Its Present Functions. Security Dimensions. International and National Studies. 2016. pp. 179-194. 10.24356/SD/20/9.
Raska, Michael, and Richard A. Bitzinger (2020). Strategic Contours of China’s Arms Transfers. Strategic Studies Quarterly, vol. 14, No. 1, Air University Press, pp. 91–116,
Reuters (2015). Chinese admiral visits Iran, wants closer defense cooperation.  As of September 12, 2021:
Rezaei, Masoud (September 03, 2021). The Barriers to China-Iran Military Diplomacy. diplomacy
Sachar, B. S. (2004). Military diplomacy through arms transfers: A case study of China. Strategic Analysis, 28:2, Pp. 290-310, DOI: 10.1080/ 09700160408450134
Shen, Dingli (2006). Iran's Nuclear Ambitions Test China's Wisdom. The Washington Quarterly, 29:2, pp. 55-66.
Smith, R. Jeffery (1997). China’s Pledge to end Iran Nuclear Aid Yields US Help, Washington Post. Accessed: 2021/11/27, Available at: https://www.
Solna, Sweden: Stockholm International Peace Research Institute, http://
Wright, Galen (2011). Iranian Military Capability 2011. Ground Forces. As of September 10, 2021:
Wuthnow, Joel (2015). China-Iran Military Relations at a Crossroads. China Brief Volume: 15 Issue: 3. As of September 17, 2021: https://jamestown. org/program/china-iran-military-relations-at-a-crossroads/
Van Kemenade, Willem (2009). Iran’s Relations with China and the West: Cooperation and Confrontation in Asia. Clingendael Institute.
磊, 吴(2009). 能源安全与中美关系,中国社会科学出版社. (In Chinese)
谢, 杰军 (2009). 论中国在伊朗核危机中的斡旋外交, 广东外语外贸大学. (In Chinese)
华, 黎明 (2014). 伊朗核问题与中国中东外交. 阿拉伯世界研究, (6), pp. 4-16. (In Chinese)
华,黎明(2007). 伊朗核问题与中国外交的选择. 际问题研究, 第001期. (In Chinese)
吕,蕊 (2013). 中国例外论"与中国在伊朗核问题中的国际责任. 关系研究, (4): pp. 69-80.
赵, 通 (2015). 中国与伊朗核问题谈判. 2015/02/02/zh-pub-58936. (In Chinese)
孙,德; 刚, 张玉友 (2016). 中国参与伊朗核问题治理的理论与实践. 阿拉伯世界研, 4期, pp. 3-19. (In Chinese)
李大光 (2014). 习近平军事外交思想内涵与特色. http://theory.people. 2014/ 0218/c367550-24393699.html. (In Chinese)