Iran and the BRICS: The Energy Factor



The global economy is undergoing a paradigm shift, from a Western-dominated economic model to one that is more complex and multi-polar. The centres of consumption, production, and innovation are no longer concentrated solely in the Western economies, but are shifting to new emergence economies in different continents, specifically China, Russia, Brazil, and India, as well as South Africa, named BRICS. One of the central issues for the future of this new coalition is energy security. This concept is a top priority of policymakers not only in the West hemisphere, but also in countries of the economically emerging world in current and also coming decades. Worldwide demand for primary energy will increase in next years either and based on international forecasts, hydrocarbon will still be the dominant source of energy. Consequently, widespread energy relationships with other oil and gas-rich countries outside BRICS like OPEC, in general, and Iran, in particular, seems much more significant. The latter, as the second country throughout the world in terms of combined fossil reserves, benefits an outstanding geo-economic position. Obviously, Iran would be able to play a prominent role in this respect. So, this question could be raised that what are the main challenges, as well as opportunities for Iran and BRICS in any actual and potential interactions in energy field?


Article Title [Persian]

ژئوپلتیک ایران در زمینه هیدروکربن ها و سیاست انرژی بریکس

Abstract [Persian]

اقتصاد جهانی به سوی یک تغییر روشن پیش می‌رود و از اقتصاد تحت سلطه غرب به مدلی پیچیده تر و چند قطبی تبدیل می‌شود. مراکز مصرف تولید و نوآوری دیگر تنها در اقتصاد غربی تمرکز نداشته و به سوی اقتصادهای نوظهور در قاره‌های گوناگون به ویژه چین، روسیه، برزیل و هند و همچنین آفریقای جنوبی یا بریکس درحال حرکت‌اند. یکی از اصلی‌ترین موضوعات در آینده این اتحاد منابع امنیتی انرژی است. این موضوع نه تنها در اولویت سیاست گذاران در نیم کره غربی قرار دارد بلکه در کشورهای نوظهور اقتصادی جهان در حال حاضر و دهه‌های پیش رو نیز دارای اهمیت است. تقاضای جهانی برای انرژی‌های اولیه در سالهای آینده افزایش خواهد یافت و با توجه به پیش بینی‌های بین‌المللی هیدروکربن همچنان منبع اصلی انرژی خواهد بود. در نتیجه روابط گسترده بر پایه انرژی با کشورهای غنی از لحاظ نفت و گاز خارج از بریکس مانند اوپک به صورت عام و ایران به صورت خاص بیشتر معنا پیدا خواهد کرد. رابطه با ایران به عنوان دومین کشور از نظر ذخایر انرژی‌های فسیلی جایگاه ژئواکونومیک ویژه‌ای خواهد داشت. جایگاه ژئوپلتیک و ژئواستراتژیک ایران به عنوان تنها راه میان خلیج فارس و دریای خزر در شمال و مسیر ارتباطی میان شبه قاره هند و دریای مدیترانه این ویژگی را مستحکم تر ساخته است. آشکار است که تهران در این موضوع می‌تواند نقش تاثیر گذاری داشته باشد.

Keywords [Persian]

  • بریکس
  • سیاست انرژی
  • اقتصاد جهانی
  • ایران
  • امنیت انرژی