در عصر جدید روابط بین‌الملل، قدرت نرم به‌عنوان مکملی راهبردی برای قدرت سخت، نقش فزاینده‌ای در سیاست خارجی ایفا می‌کند. این پژوهش با تمرکز بر روابط جمهوری اسلامی ایران و بریتانیا، در پی آن است که ظرفیت‌ها، ابزارها و چالش‌های مرتبط با اعمال قدرت نرم دو کشور را در بستر تاریخی و معاصر بازشناسی کند. سؤال اصلی پژوهش بر آن است که: قدرت نرم چگونه و با چه مؤلفه‌هایی بر شکل‌گیری یا تحول روابط سیاسی ایران و بریتانیا اثرگذار بوده است؟ فرضیه پژوهش بر این مبناست که در صورت بهره‌گیری هدفمند و بومی‌گرایانه از قدرت نرم، جمهوری اسلامی ایران می‌تواند ضمن کاهش شکاف‌های تاریخی، زمینه‌ای برای بازسازی تعاملات فرهنگی و دیپلماتیک فراهم آورد. روش پژوهش، کیفی و بر پایه تحلیل گفتمان انتقادی، همراه با تحلیل تطبیقی راهبردهای نرم‌افزاری دو کشور است. در چارچوب نظری از دیدگاه‌های جوزف نای درباره قدرت نرم استفاده شده و با گفتمان انقلاب اسلامی تطبیق یافته است. یافته‌ها در سه میدان کلیدی بررسی شده‌اند: نخست، در مناقشه هسته‌ای، که در آن رسانه‌ها و دیپلماسی عمومی به ابزار تقابل روایت‌ها تبدیل شدند؛ دوم، در بستر تحریم‌ها، که نشان داد چگونه ابزارهای اقتصادی می‌توانند به حوزه جنگ نرم وارد شوند؛ و سوم، در رقابت ژئوپلیتیکی منطقه‌ای، که در آن قدرت نرم بریتانیا از طریق نهادهای فرهنگی و رسانه‌ای و قدرت نرم ایران از طریق شبکه‌های فرهنگی ـ تمدنی بازتولید شده است. نتایج پژوهش حاکی از آن است که قدرت نرم، به‌ویژه در شرایط بی‌اعتمادی ساختاری، می‌تواند نقشی مؤثر در تلطیف فضا، اقناع افکار عمومی و تسهیل مسیرهای جدید دیپلماسی ایفا کند؛ مشروط بر آنکه با انسجام نهادی، راهبرد مشخص و مخاطب‌محوری فرهنگی همراه باشد.