روابط ایران و ایالات متحده از زمان انقلاب اسلامی همواره سرد یا خصمانه بوده است. اما در طول ۴۵ سال گذشته، برخی از مقامات اصلاح‌طلب ایرانی در تلاش برای کاهش تنش‌ها و عادی‌سازی روابط با ایالات متحده آمریکا بوده‌اند. در این مطالعه، پنج نقطه عطف از سیاست تنش‌زدایی ایران بررسی شده است. این موارد شامل میانجیگری ایران در آزادسازی گروگان‌های آمریکایی از لبنان، پیشنهاد اقتصادی پرسود ایران به شرکت نفتی کونوکو آمریکا، کمک اطلاعاتی ایران به آمریکا در افغانستان برای مبارزه با تروریسم، ارائه پیشنهاد موسوم به «معامله بزرگ» برای مذاکره و حل و فصل تمام اختلافات با ایالات متحده، مانند حمایت از حزب‌الله و حضور ایران در عراق و غیره است. در این مطالعه، با استفاده از روش «ردیابی فرآیند» و با تجزیه و تحلیل منابع اولیه مانند سوابق کنگره آمریکا به همراه گزارش‌های آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، عوامل مؤثر در این موارد به تفصیل مورد بحث قرار گرفته و در نهایت، نتایج معکوس یا بی‌فایده بودن هر یک از این اقدامات از زبان مقامات آمریکایی بیان شده است. تحلیل موارد تنش‌زدایی، نظریه «امپراتوری، مشتری، کشورهای دشمن» را تأیید کرد و ثابت کرد که تا زمانی که ساختار اساسی قدرت داخلی در ایران و ماهیت انقلاب اسلامی تغییر نکند و نقش ایران در قبال ایالات متحده از یک کشور دشمن به یک کشور وابسته تغییر نکند، ایجاد روابط حسنه با ایران که برای ایالات متحده دشمن محسوب می‌شود، چه استراتژیک، سیاسی یا اقتصادی، شکست خواهد خورد.