;
هدف این مقاله بررسی منطقه دورافتاده جهان یعنی آسیای مرکزی است که امروزه از اهمیت زیادی در عرصه ژئوپلیتیک جهان برخوردار شده است. این اهمیت ناشی از وضعیت استراتژیک منطقه آسیای مرکزی به عنوان راه ارتباطی شرق و غرب است که این منطقه را به محلی برای رقابت و قدرت‌نمایی قدرت‌های بزرگ بدل کرده است. در سال‌های اخیر منطقه آسیای مرکزی به دلیل وجود منابع بزرگ گاز و نفت توجه سرمایه‌گذاران را به خود جلب کرده است. قدرت‌های بزرگ منطقه (ترکیه و ایران) علاقمندی اقتصادی (جستجوی منابع انرژی) خود را به آسیای مرکزی ابراز کرده‌اند در حالی که سیاست‌های واقع‌گرایانه‌ای را درقبال این منطقه پیش گرفته‌اند. با توجه به دیدگاه‌های شرکت‌کنندگان و غایبان تکنیک پیچیده‌ای برای مطالعه این موضوع در نظر گرفته ‌شد و مصاحبه‌ای از پیش طراحی شده صورت گرفت. پژوهش میدانی از طریق مصاحبه با شخصیت‌های مرتبط به موضوع آسیای مرکزی صورت گرفت. با توجه به اینکه شاخص‌هایی نظیر رفتار دولت‌ها، قدرت و نفوذ امکان تبدیل به واقعیت‌های قابل درک، فرمول‌های ریاضی و داده‌های آماری را ندارند، تصمیم گرفته شد از روش کیفی تاویل شناسی به عنوان روش پژوهش استفاده شود. در مورد ایران، به نظر می‌رسد این کشور از سیاست چین در قبال آسیای مرکزی پیروی می‌کند که در سال‌های اخیر با نمایش قدرت در منطقه و به منظور کاهش نقش و حتی منزوی کردن واشنگتن همراه بوده است.