هدف اصلی این نوشتار، بررسی و تحلیل مواضع سیاسی و ایدوئولوژیک دو کشور ایران و ترکیه در قبال انقلاب‏های عربی است. انقلاب‏های عربی تا چه اندازه بر چگونگی سطح همکاری‏ها و اختلاف‏های دو کشور تأثیرگذار بوده است؟ به تبع؛ سیاست عثمانی‏گری جدید ترکیه پس از روی ‏کارآمدن اسلام‏گراها به عنوان قرائت و گفتمان جدید سیاست خارجی ترکیه، بر ساحت روابط آنکارا- تهران تأثیر عمیقی گذاشته است. به معنای دقیق کلمه این سیاست جدید و آفاق استثناگرایانه ترکی، در قاموس راهبرد اسلام‏گرایان حزب عدالت و توسعه در این کشور تا حد زیادی کنشگری و قدرت درحال ظهور ایران را در خارمیانه با چالشی جدید روبرو کرده است. از همین منظر، فرضیه اصلی این نوشتار این گونه مطرح می‏شود که، گفتمان عثمانی‏گری جدید ترکیه در قبال انقلاب‏های عربی اخیر منطقه باعث تناقض‏های رفتاری دو کشور در محیط سیاسی و امنیتی جدید خاورمیانه شده است.