این مقاله بر ساختار امنیتی خلیج فارس متمرکز است. بعد از آنکه بریتانیا در سال ١٩٧١ خلیج فارس را ترک گفت حفظ امنیت این آبراه استراتژیک یکی از مهمترین نگرانی‌های دولت‌های منطقه و آنهایی است که در تأمین انرژی خود به این منطقه وابسته‌اند. بعد از چهل سال، یک انقلاب، سه جنگ بزرگ و تغییر رژیم‌ها در این منطقه تعریف سیستمی امنیتی برای خلیج فارس همچنان یک چالش بزرگ است. این مقاله به مرور توافقات امنیتی گذشته در خلیج فارس می‌پردازد و چارچوبی جدید برای امنیت خلیج فارس ارائه می‌کند. نگاهی به الگوهای امنیتی گذشته و در حال حاضر در منطقه بیانگر این واقعیت است که تمامی چارچوب‌های امنیتی امتحان شده، نه تنها به ثبات در منطقه نیانجامیده‌اند بلکه منجر به حضور مستقیم و پررنگ واشنگتن در خلیج فارس شده‌اند. نویسندگان بر این عقیده‌اند که استراتژی‌های شکست خورده توازن قوا و مسابقه تسلیحاتی، منجر به تشدید بی‌اعتمادی و عداوت در منطقه شده است. بر این اساس هرگونه توافق امنیتی باید در برگیرنده تمامی بازیگران اصلی خلیج فارس باشد. همچنین نویسندگان این مقاله بر این باورند امنیت مشترک از طریق ساختار امنیتی فراگیر در منطقه قابل دسترسی خواهد بود. آنها تأکید دارند که دستیابی به این هدف نیازمند اعتماد سازی در منطقه است.