یکی از مهمترین ابزارهای مورد استفاده کشورها برای تاثیرگذاری بیشتر در عرصه سیاست خارجی، دیپلماسی عمومی است و در این رابطه قدرت نرم، منبع دیپلماسی عمومی تلقی می‌شود. با گسترش دیپلماسی عمومی، قدرت نرم یک کشور می‌تواند بهبود یافته و تقویت شود. در این میان، آسیای مرکزی از جمله مناطقی است که به دنبال فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، از جایگاهی روز افزون در مناسبات منطقه‌ای و بین‌المللی، برخوردار گشته است و اکنون به عنوان یکی از مهم‌ترین زیر سیستم‌های منطقه‌ای کشورمان به شمار می‌رود. سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در این منطقه، از یک سو بر پایه عوامل همگرایی در حوزه‌های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی، از فرصت‌ها و زمینه‌های نفوذ و همکاری، برخوردار است و از طرف دیگر با توجه به عوامل واگرایی با چالش‌ها و تهدیداتی مواجه می‌باشد که برآیند این امر، همواره در جهت‌گیری سیاست خارجی ایران در منطقه آسیای مرکزی، تأثیرگذار بوده است. این پژوهش به دنبال بررسی سیاست فرهنگی ایران در این منطقه و فرصت‌ها و چالش‌های آن و نیز، ارائه الگویی مناسب برای سیاست فرهنگی موفق در منطقه آسیای مرکزی، با توجه به امکانات و ابزارهای جمهوری اسلامی ایران می‌باشد.