در سه دهه گذشته مطالعات چین بر روی ایران و خاورمیانه به صورت گسترده‌ای نظام‌مند شده است. این نظامندی در میزان نشریات و همینطور در گوناگونی روش‌های تحقیق و افزایش نشریات علمی در مورد ایران و خاورمیانه قابل مشاهده است. پیشرفت مطالعات چینی بر روی خاورمیانه به طور ویژه بعد از قیام‌های عربی و تغییرات در خاورمیانه (٢٠١٣-٢٠٠٠) با شتاب بیشتری به پیش می‌رود. موسسات تحقیقاتی از ادارات تبلیغاتی دولتی به نهاد‌های چند وجهی علمی و غیر علمی تبدیل شدند که شامل دانشگاه‌ها، موسسات تحقیقاتی، موسسات نظامی، ادارات دولتی، سفارت‌خانه‌های کشورهای خارجی و رسانه‌های جمعی می‌شوند. در همین زمان، نشریات از تهیه مقدمه و نمایی کلی از وضعیت ایران و کشورهای خاورمیانه به سمت مطالعات عمیق‌تری از سیاست و اقتصاد خاورمیانه در سه بخش: آغاز (١٩٧٨-١٩٤٩)، رشد (١٩٩٩-١٩٧٩) و پرداختن به انرژی، دین، فرهنگ، اجتماع و امنیت متمایل گشتند. بودجه تحقیقات خاورمیانه محور که از سوی مقام‌های محلی، وزارتی و ملی تامین می‌شد افزایش یافت و باعث رشد کیفیت تحقیقات شد. در آخر چین به تاسیس و عضویت در موسسات علمی و غیر دولتی روی آورد مانند انجمن مطالعات خاورمیانه چین، انجمن مطالعات خاورمیانه آسیا و انجمن مطالعات ادبیات عرب. با این حال، مطالعات خاورمیانه چین در مقایسه با مطالعات آمریکا، اروپا و ژاپن در داخل و مطالعات خاورمیانه در غرب توسعه نیافته محسوب می‌شود