پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظامIranian Review of Foreign Affairs2008822116220251222Diaspora in the Age of Globalization: A Case Study of the Iranian Diaspora in the United Statesدیاسپورا در عصر جهانی‌شدن؛ مطالعه موردی دیاسپورای ایرانی در آمریکا28730024448010.22034/irfa.2026.529416.1291ENMohammad RezaMajidiAssociate Professor, Department of Regional Studies, University of Tehran, Tehran, Iran0000-0001-6801-9136AliNouripourResearcher, Faculty of Law and Political Science, University of Tehran, Tehran, Iran0009-0003-5271-3651Journal Article20250609Diaspora, defined as the dispersion of a nation's population beyond the borders of its homeland, has assumed heightened significance in the era of globalization. The expansion of global communication networks has enabled migrant communities to maintain strong cultural, identity-based, and political connections with their country of origin, empowering them as transnational actors in international relations. The Iranian diaspora—particularly in the United States—is one of the most prominent Iranian expatriate communities, with over one million individuals of Iranian descent residing in the U.S., many of whom emigrated following the 1979 Islamic Revolution. This study investigates the political role of the Iranian diaspora in the United States within the context of globalization. The central research question is: how does the Iranian diaspora function as a transnational political actor, and how can this role be interpreted through the lens of globalization? The research assumes that diasporic identity, when sustained over generations, can mobilize political engagement, especially when paired with access to soft power resources such as elite networks, economic capital, and cultural influence. Findings indicate that the Iranian-American diaspora has transitioned from decades of political disengagement to becoming an increasingly vocal and organized actor influencing U.S. policy toward Iran. Through lobbying efforts, media advocacy, and civic participation, it has helped shape narratives and policy agendas. However, internal divisions and fragmented identities remain obstacles to unified political influence.دیاسپورا، که به‌عنوان پراکندگی جمعیت یک ملت در ورای مرزهای سرزمین مادری تعریف می‌شود، در عصر جهانی‌شدن اهمیتی فزاینده یافته است. گسترش شبکه‌های ارتباطی جهانی این امکان را برای جوامع مهاجر فراهم ساخته تا پیوندهای فرهنگی، هویتی و سیاسیِ مستحکمی با کشور مبدأ خود حفظ کنند و بدین‌سان، به کنشگران فراملی در عرصه روابط بین‌الملل بدل شوند. دیاسپورای ایرانی—به‌ویژه در ایالات متحده آمریکا—از برجسته‌ترین اجتماعات ایرانیان مهاجر به شمار می‌رود؛ به‌طوری که بیش از یک میلیون نفر با تبار ایرانی در آمریکا سکونت دارند و بسیاری از آنان پس از انقلاب اسلامی ۱۹۷۹ از ایران مهاجرت کرده‌اند. این پژوهش به بررسی نقش سیاسی دیاسپورای ایرانی در ایالات متحده در بستر جهانی‌شدن می‌پردازد. پرسش اصلی تحقیق آن است که دیاسپورای ایرانی چگونه به‌مثابه یک کنشگر سیاسی فراملی عمل می‌کند و این نقش را چگونه می‌توان در چارچوب نظری جهانی‌شدن تفسیر کرد. فرضیه تحقیق بر آن است که هویت دیاسپورایی، هنگامی که در گذر نسل‌ها تداوم یابد، می‌تواند به بسیج سیاسی منجر شود، به‌ویژه اگر با دسترسی به منابع قدرت نرم همچون شبکه‌های نخبگان، سرمایه اقتصادی و نفوذ فرهنگی همراه باشد. یافتههای پژوهش نشان می‌دهند که دیاسپورای ایرانی-آمریکایی از دهه‌ها کناره‌گیری سیاسی عبور کرده و به کنشگری فزاینده، صریح و سازمان‌یافته در تأثیرگذاری بر سیاست آمریکا در قبال ایران بدل شده است. این کنشگری از رهگذر تلاش‌های لابی‌گری، فعالیت‌های رسانه‌ای و مشارکت مدنی، در شکل‌دادن به روایت‌ها و دستورکارهای سیاستی نقش‌آفرین بوده است. بااین‌حال، شکاف‌های درونی و هویت‌های گسسته، همچنان موانعی در مسیر اعمال نفوذ سیاسی یکپارچه به‌شمار می‌روند.https://irfajournal.csr.ir/article_244480_6e0d6d930776395135c2b3f7fc2b38e2.pdfپژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظامIranian Review of Foreign Affairs2008822116220251222Iranian Elite's Perception of Chinaادراک نخبگان ایرانی از چین: چالش‌ها و فرصت‌ها30131223852710.22034/irfa.2026.238527ENGholamaliChegnizadehAssociate Professor of International Relations, International Relations Department, Faculty of Law and Political Science, Allameh Tabataba'i University, Tehran, Iran.Journal Article20251023The present study was conducted with the aim of analyzing Iranian elites' attitudes toward China's role in Iran and the world, and of presenting policy recommendations based on field findings. The theoretical framework of the study is a combination of the constructivist approach, which emphasizes the social construction of political realities, and approaches that focus on the influence of public opinion and elites in the process of foreign policy formulation. Using a survey research method and a researcher-developed questionnaire, the attitudes of 250 Iranian academic, economic, and media elites were measured across four variables—performance, trust, importance, and opportunity—within three domains: economic, cultural–social, and political–security. The findings indicate a multidimensional attitude grounded in strategic realism. In the economic domain, elites acknowledge China's privileged position as a key actor in the global economy and consider the expansion of trade relations an opportunity for Iran. At the same time, they emphasize the necessity of market diversification, avoiding exclusivity, differentiating China's role in the energy sector, and technology transfer instead of mere dependence. The level of trust in this domain has been assessed as relatively low due to concerns about product quality and uncertainty regarding long-term commitments. In the cultural–social domain, elites largely view China as an opportunity for developing tourism, academic exchanges, and cultural interactions; however, they consider Iranian society's knowledge of China's cultural and social dimensions to be limited and emphasize the need to develop deep, bilateral interactions free from directive oversight. In the political–security domain, although China's international role and its importance for Iran are acknowledged, the level of trust is low due to Beijing's ambiguous and interest-driven behavioral record in international organizations and the Middle East region. Elites emphasize Iran's regional strategic autonomy, leveraging China's support in international institutions, and avoiding the foundation of foreign policy on the axis of China–U.S. competition. In conclusion, by placing the concept of "national interest" as the link between elites' attitudes and policymakers, the paper highlights the necessity of formulating an active, smart, and national-interest-based strategy toward China. This strategy should, while benefiting from opportunities for cooperation, focus on preserving strategic autonomy, diversifying foreign relations, and increasing Iran's bargaining power.این پژوهش با هدف تحلیل نگرش نخبگان ایرانی نسبت به نقش چین در ایران و نظام بین‌الملل و ارائه توصیه‌های سیاستی مبتنی بر یافتههای میدانی انجام شده است. چارچوب نظری مطالعه ترکیبی از رویکرد سازه‌انگارانه ـ که بر ساخته‌شدن اجتماعی واقعیت‌های سیاسی تأکید دارد ـ و رویکردهایی است که بر تأثیر افکار عمومی و نخبگان در فرآیند شکل‌گیری سیاست خارجی تمرکز می‌کنند. در این تحقیق با استفاده از روش پیمایشی و پرسش‌نامه محقق‌ساخته، نگرش ۲۵۰ نفر از نخبگان دانشگاهی، اقتصادی و رسانه‌ای ایران در چهار متغیر «عملکرد»، «اعتماد»، «اهمیت» و «فرصت» و در سه حوزه اقتصادی، فرهنگی–اجتماعی و سیاسی–امنیتی سنجیده شده است.<br>یافته‌ها نشان‌دهنده نگرشی چندبعدی مبتنی بر واقع‌گرایی راهبردی است. در حوزه اقتصادی، نخبگان ضمن پذیرش جایگاه ممتاز چین به‌عنوان یکی از بازیگران کلیدی اقتصاد جهانی، گسترش روابط تجاری با این کشور را فرصتی برای ایران تلقی می‌کنند. با این حال، بر ضرورت تنوع‌بخشی به بازارها، پرهیز از انحصارگرایی، تفکیک نقش چین در بخش انرژی، و انتقال فناوری به‌جای وابستگی صرف تأکید دارند. سطح اعتماد در این حوزه به‌دلیل نگرانی درباره کیفیت کالاها و عدم قطعیت نسبت به تعهدات بلندمدت، نسبتاً پایین ارزیابی شده است.<br>در حوزه فرهنگی–اجتماعی، نخبگان عمدتاً چین را فرصتی برای توسعه گردشگری، تبادلات دانشگاهی و تعاملات فرهنگی می‌دانند؛ اما سطح آگاهی جامعه ایرانی از ابعاد فرهنگی و اجتماعی چین را محدود ارزیابی کرده و بر ضرورت شکل‌گیری تعاملات عمیق، دوسویه و عاری از نگاه دستوری تأکید می‌کنند.<br>در حوزه سیاسی–امنیتی، اگرچه نقش بین‌المللی چین و اهمیت آن برای ایران مورد تأیید است، اما به‌دلیل سابقه رفتاری مبهم و مبتنی بر منافع پکن در سازمان‌های بین‌المللی و منطقه خاورمیانه، سطح اعتماد پایین ارزیابی می‌شود. نخبگان بر حفظ استقلال راهبردی منطقهای ایران، بهره‌گیری هدفمند از حمایت چین در نهادهای بین‌المللی و پرهیز از بنا نهادن سیاست خارجی بر محور رقابت چین و ایالات متحده تأکید دارند.<br>در جمع‌بندی، مقاله با قرار دادن مفهوم «منافع ملی» به‌عنوان حلقه اتصال میان نگرش نخبگان و سیاست‌گذاران، بر ضرورت تدوین راهبردی فعال، هوشمند و مبتنی بر منافع ملی در قبال چین تأکید می‌کند؛ راهبردی که ضمن بهره‌گیری از فرصت‌های همکاری، بر حفظ استقلال راهبردی، تنوع‌بخشی به روابط خارجی و افزایش قدرت چانه‌زنی ایران متمرکز باشد.https://irfajournal.csr.ir/article_238527_27befc477ede9517942ed95717aa8061.pdfپژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظامIranian Review of Foreign Affairs2008822116220251222Rethinking Iran's Post–Twelve-Day War Strategy Toward Zionist Entityبازاندیشی در استراتژی‌های مدیریت بحران جمهوری اسلامی نسبت به رژیم صیهونیستی در پسا جنگ 12 روزه31333624032810.22034/irfa.2026.570511.1319ENElhamKeshavarz MoghadamAssistant Professor,of International Relations, International Relations Department, Faculty of Law and Political Science, University of Tehran, Tehran, ,Iran0009-0005-1642-7281Journal Article20260106The foreign policy behavior of the Islamic Republic of Iran in dealing with regional security crises has largely been interpreted within the framework of defensive neorealist theory. Nevertheless, Zionist entity's hostile conduct during the Twelve-Day War has significantly challenged the explanatory and practical effectiveness of this framework. As a result, a reassessment of Iran's security doctrine has emerged as a strategic imperative. Using a descriptive–analytical approach and drawing on documentary sources, this study examines the necessity of transforming Iran's security doctrine and reconfiguring its crisis management strategies in the aftermath of the Twelve-Day War. Within Iran's security doctrine, the unique characteristics of regional crises have shaped crisis management policies primarily around the principles of self-help and the security dilemma. To date, Iran has pursued strategies focused on enhancing defensive capabilities, strengthening extra-territorial deterrence, engaging in balance-building, and containing perceived threats. Conversely, Zionist entity has sought to counter Tehran through the formation of regional alliances, the employment of covert balancing strategies, the development of advanced missile defense systems, and the strategic involvement of the United States in the region through the securitization of Iran—an approach that became evident in Zionist entity's recent aggressive military action.
With the intensification of security threats, the need for a profound reassessment of the Islamic Republic's security strategies has become increasingly salient. In this context, prioritizing the enhancement of offensive capabilities, reinforcing geopolitical leverage, managing controlled crises, and expanding regional strategic cooperation—particularly in the Persian Gulf and at extra-regional levels—assumes growing significance. Furthermore, an emphasis on maritime-based geopolitics, extra-territorial balancing, multi-layered and triadic deterrence, and the utilization of advanced non-nuclear technologies can simultaneously strengthen Iran's defensive and offensive capacities.رفتار سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در مواجهه با بحران‌های امنیتی منطقهای، عمدتاً در چارچوب دکترین نوواقع‌گرایی تدافعی قابل تحلیل است. با این حال، خصومت رژیم صیهونیستی در جنگ 12 روزه، کارآمدی این الگو را با چالش مواجه کرده است. ازاین‌رو، بازاندیشی در دکترین امنیتی ایران به ضرورتی راهبردی بدل شده است. این پژوهش با روش توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر داده‌های اسنادی، به بررسی ضرورت تحول در دکترین امنیتی و استراتژی‌های نوین ایران پس از جنگ ۱۲ روزه می‌پردازد. در دکترین امنیتی ایران، ویژگی‌های منحصر به فرد بحران‌های منطقه موجب شده تا سیاست حل بحران بر مبنای عنصر "خودیاری و معمای امنیت" شکل گیرد. ایران تاکنون، ارتقای توان دفاعی، بازدارندگی فرامرزی، موازنه‌سازی و کنترل تهدیدات رادنبال کرده است. در مقابل، رژیم صیهونیستی با تشکیل ائتلاف‌های منطقهای، استفاده از موازنه پنهان، توسعه سامانه‌های دفاع موشکی و بهره‌گیری از راهبرد درگیرسازی ایالات متحده در منطقه از مسیر امنیتی‌سازی ایران به مقابله با تهران بپردازد که نمود آن در حمله تجاوزکارانه اخیر رژیم صیهونیستی آشکارگردید. با تشدید تهدیدات، ضرورت بازنگری عمیق در راهبردهای امنیتی جمهوری اسلامی بیش از پیش برجسته می‌شود. در این چارچوب، تمرکز بر افزایش توان تهاجمی، تقویت بازوهای ژئوپلیتیک، مدیریت بحران‌های کنترل‌شده و گسترش همکاری‌های استراتژیک منطقهای، به‌ویژه در حوزه خلیج فارس و سطوح فرامنطقه‌ای، اهمیت مضاعف می‌یابد. تأکید بر ژئوپلیتیک دریاپایه، موازنه فراسرزمینی، بازدارندگی پیچیده و مثلثی، و بهره‌گیری از فناوری‌های پیشرفته غیرهسته‌ای می‌تواند ظرفیت‌های تدافعی و تهاجمی کشور را به‌صورت همزمان ارتقا دهد.https://irfajournal.csr.ir/article_240328_a703acea12e5133698df9ef77aafca69.pdfپژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظامIranian Review of Foreign Affairs2008822116220251222Nuclear Deterrence in Iran–Zionist Entity Relationsسلاح‌های هسته‌ای و تأثیر آنها بر صلح و امنیت بین‌المللی؛ مطالعه موردی: نحوه مواجهه اسرائیل، به عنوان یک نهاد هسته‌ای، با ایران33735624517310.22034/irfa.2026.245173ENElhamRasooli SaniabadiElham Rasooli Saniabadi, Associate Professor, Faculty of Law, Political Science and history, Yazd University, Yazd, Iran0000-0002-4136-1844Journal Article20251025The main aim of this research is to examine the stabilizing or destabilizing effects of nuclear weapons on international peace and security by focusing on the concept of nuclear deterrence and its underlying assumptions, and by typologizing the behavior of nuclear-armed states and analyzing their propensity for aggression or self-control. Accordingly, the main research question is: do nuclear weapons deter conflicts by making states feel more secure, or do they trigger more conflicts by enabling states to take greater risks in interstate disputes? In other words, what effect do nuclear weapons and their related capabilities have on the tendency of states possessing these weapons to seek war against their rivals? In response to this question, the hypothesis of this research is that nuclear weapons are not inherently instruments of aggression or conflict deterrents, but rather the meaning given to these weapons by leaders is what matters most. Therefore, in assessing the nature of the stabilizing or destabilizing effects of nuclear weapons, one must simultaneously pay attention to two semantic factors: the risk-taking or "zero-risk" tolerance of decision-makers in the face of a crisis, as well as the importance of the credibility and reputation of the nuclear-weapon state. Thus, the deterrent power of nuclear weapons, whether through nuclear balance or nuclear superiority, is influenced by these two semantic factors. This research is qualitative and explanatory, and in the data analysis section, the case study method will be employed, focusing on how Zionist entity, as a nuclear state, deals with the Islamic Republic of Iran.هدف اصلی این پژوهش بررسی اثرات تثبیت‌کننده یا بی‌ثبات‌کننده سلاح‌های هسته‌ای بر صلح و امنیت بین‌المللی است، با تمرکز بر مفهوم بازدارندگی هسته‌ای و مفروضات زیربنایی آن، گونه‌شناسی رفتار دولت‌های هسته‌ای، و تحلیل گرایش آنها به تجاوز یا خویشتن‌داری. بر این اساس، پرسش اصلی پژوهش این است که: آیا سلاح‌های هسته‌ای از طریق ایجاد احساس امنیت بیشتر در دولت‌ها، از بروز درگیری‌ها جلوگیری می‌کنند؟ یا اینکه با توانمند ساختن دولت‌ها برای پذیرش ریسک بیشتر در منازعات میان‌دولتی، درگیری‌های بیشتری را برمی‌انگیزند؟ به عبارت دیگر، سلاح‌های هسته‌ای و قابلیت‌های مرتبط با آنها چه تأثیری بر تمایل دولت‌های دارای این سلاح‌ها برای اقدام به جنگ علیه رقبای خود دارند؟ در پاسخ به این پرسش، فرضیه پژوهش این است که سلاح‌های هسته‌ای ذاتاً ابزارهای تجاوز یا بازدارنده درگیری نیستند، بلکه آنچه اهمیت دارد، معنایی است که رهبران به این سلاح‌ها می‌بخشند. بنابراین، در ارزیابی ماهیت آثار تثبیت‌کننده یا بی‌ثبات‌کننده سلاح‌های هسته‌ای، باید همزمان به دو عامل معنایی توجه کرد: تمایل به ریسک‌پذیری یا تحمل ریسک «صفر» تصمیم‌گیرندگان در مواجهه با بحران، و همچنین اهمیت اعتبار و حیثیت دولت هسته‌ای. بدین ترتیب، قدرت بازدارندگی سلاح‌های هسته‌ای - چه از طریق توازن هسته‌ای و چه از طریق برتری هسته‌ای - از این دو عامل معنایی تأثیر می‌پذیرد. این پژوهش از نوع کیفی و تبیینی است و در بخش تجزیه و تحلیل داده‌ها، از روش مطالعه موردی با تمرکز بر نحوه مواجهه اسرائیل به‌عنوان یک نهاد هسته‌ای با جمهوری اسلامی ایران استفاده خواهد شد.https://irfajournal.csr.ir/article_245173_e87c5c91b88662fe01dec3ec64903824.pdfپژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظامIranian Review of Foreign Affairs2008822116220251222Artificial Intelligence Governance: Comparing U.S. and French Approaches for Iranدرس آموخته‌های تحلیل تطبیقی راهبردهای ایالات‌متحده و فرانسه در حکمرانی هوش مصنوعی برای جمهوری اسلامی ایران35738024517010.22034/irfa.2026.245170ENMostafaEsmailiMostafa Esmaili, Assistant Professor, National Defense University, Tehran, Iran0000-0002-3215-5256Amir AbbasRokniPhD Student, National Security, National Defense University, Tehran, IranJournal Article20251005<span>The rapid transformation in the field of artificial intelligence (AI), particularly following the emergence and proliferation of generative AI in 2022, has reshaped power dynamics in the international system, positioning this technology as a central pillar of power, security, and governance in the emerging global order. Within this context, the United States and France—representing distinct discursive paradigms (American market-oriented liberalism and European law-centered continentalism)—have adopted divergent approaches to AI governance, reflecting a strategic competition over the architecture of the future technological order. This study employs an analytical-comparative approach and a qualitative methodology based on the examination of official documents, national strategies, and policy frameworks to investigate and compare the developments and initiatives of the United States and France from 2022 to 2025. The innovation of this research lies in its integration of conceptual analysis with structural-institutional assessment, identifying strategic gaps between the two governance models and elucidating their international implications in shaping global AI norms. The findings indicate that the United States, emphasizing market dynamism, industry self-regulation, and a facilitative governmental role, pursues a flexible and innovative governance model. Through the influence of leading corporations and industrial standards, it seeks to globally propagate its light-touch regulatory approach. In contrast, France, aligned with the European Union, emphasizes proactive regulation, active industrial policy, and substantial investment, advancing a law-centered, value-driven model aimed at safeguarding technological sovereignty and promoting responsible AI development. The comparative analysis reveals that beyond differences in governance philosophy, the two approaches diverge significantly in institutional structures, modes of engagement with the private sector, degree of government intervention, and participation in multilateral initiatives. This divergence has contributed to the emergence of a global regulatory duality and challenges in achieving international consensus, although geopolitical pressures arising from competition with China have created opportunities for functional convergence. The study concludes that this competition encompasses not only technological but also normative and civilizational dimensions, potentially leading over the long term to the development of a hybrid and balanced model that combines the strengths of both the American and European frameworks in shaping the future architecture of AI governance.</span>ایالات‌متحده و فرانسه به‌عنوان دو بازیگر کلیدی با تعلق به منظومه‌های گفتمانی متمایز (لیبرالیسم بازارمحور آمریکایی و قاره‌گرایی قانون‌محور اروپایی) رویکردهایی متفاوت در حکمرانی هوش مصنوعی اتخاذ کرده‌اند که بازتابی از رقابت راهبردی بر سر معماری نظم آینده فناوری محسوب می‌شود. پژوهش حاضر با اتخاذ رویکرد تحلیلی - تطبیقی و روش کیفی مبتنی بر تحلیل اسناد رسمی، راهبردهای ملی و چارچوب‌های سیاست‌گذاری، به بررسی و مقایسه تحولات و اقدامات ایالات‌متحده و فرانسه در بازه زمانی ۲۰22 تا ۲۰۲۵ می‌پردازد. نوآوری این مطالعه در آن است که با تلفیق تحلیل مفهومی و بررسی ساختاری - نهادی، شکاف‌های راهبردی دو مدل حکمرانی را شناسایی و پیامدهای بین‌المللی آنها را در شکل‌دهی به قواعد جهانی هوش مصنوعی تبیین می‌کند. یافته‌ها نشان میدهد ایالات‌متحده با تأکید بر پویایی بازار، خودتنظیمی صنعت و نقش تسهیل‌گر دولت، الگوی حکمرانی منعطف و نوآورانه‌ای را دنبال می‌کند و از طریق نفوذ شرکت‌های پیشرو و استانداردهای صنعتی، می‌کوشد مدل سبک‌تنظیم خود را در مقیاس جهانی تعمیم دهد. در مقابل، فرانسه در همسویی با اتحادیه اروپا، بر تنظیم‌گری پیش‌دستانه، سیاست صنعتی فعال و سرمایه‌گذاری کلان تمرکز دارد و الگویی قانون‌محور و ارزش‌مدار را پیش می‌برد که هدف آن صیانت از حاکمیت فناورانه و توسعه مسئولانه هوش مصنوعی است. نتایج تحلیل تطبیقی بیانگر آن است که این دو رویکرد، افزون بر تفاوت در فلسفه حکمرانی فناوری، در ساختار نهادی، شیوه تعامل با بخش خصوصی، میزان مداخله دولت و نوع مشارکت در ابتکارهای چندجانبه، واجد واگرایی‌های معنادار هستند.https://irfajournal.csr.ir/article_245170_34427b36b6dcf7b849b876d1135ff562.pdfپژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظامIranian Review of Foreign Affairs2008822116220251222The Islamic Republic of Iran and the Yemen Crisisارزیابی راهبردهای سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در قبال بحران یمن38140024742510.22034/irfa.2026.569290.1317ENNasserHaziniaPhD in International Relations, National Defense University, Tehran, Iran.0000-0002-8661-7751Journal Article20251229In recent decades, Yemen has continuously been an arena for complex conflicts and confrontations among political-religious groups, tribes, and domestic actors. Furthermore, the country's geopolitical and strategic location has prompted extensive intervention by foreign powers, particularly Saudi Arabia and the United States, in its domestic affairs. Meanwhile, the religious affinities between the Ansarullah movement and the Islamic Republic of Iran, coupled with Tehran's political and media support, have reinforced perceptions and assumptions regarding a religious and geopolitical rivalry between Iran and Saudi Arabia as two pivotal regional actors. Additionally, the prospect of a government aligned with Iran emerging in Yemen—a country historically perceived by Riyadh as its strategic backyard—has intensified Saudi Arabia's security and political anxieties. Nevertheless, the Islamic Republic of Iran defines its engagement in Yemen's developments and revolution, much like its other foreign policy domains, based on the discourse of the Islamic Revolution; a discourse that aims to support popular demands, restore the violated rights of the Yemeni nation, and counter foreign hegemony and intervention. Utilizing an analytical-explanatory method, this study seeks to answer the pivotal question: What are the foreign policy strategies of the Islamic Republic of Iran within the Yemeni Axis of Resistance? The findings indicate that by assessing the opportunities, threats, strengths, and weaknesses of its influence in Yemen, Iran employs a combination of political, economic, cultural, and military-security strategies. Through supporting aligned political groups and factions, Iran endeavors to shift the regional balance of power in favor of the Yemeni Front of Resistance.یمن در دهه‌های اخیر به‌طور مستمر صحنه تعارض‌ها و منازعات پیچیده میان گروه‌های سیاسی ـ مذهبی، قبایل و بازیگران داخلی بوده است. افزون بر این، موقعیت ژئوپلیتیکی و راهبردی این کشور موجب شده تا قدرت‌های خارجی، به‌ویژه عربستان سعودی و ایالات متحده آمریکا، به‌طور گسترده در تحولات داخلی آن مداخله کنند. در این میان، اشتراکات مذهبی جنبش انصارالله با جمهوری اسلامی ایران، همراه با حمایت‌های سیاسی و رسانه‌ای تهران، زمینه‌ساز تقویت برداشت‌ها و شائبه‌هایی مبنی بر رقابت مذهبی و ژئوپلیتیکی میان ایران و عربستان سعودی به‌عنوان دو بازیگر مهم منطقهای شده است. همچنین، احتمال شکل‌گیری حکومتی نزدیک به ایران در یمن -که از منظر راهبردی حیات خلوت عربستان محسوب می‌شود- بر سطح نگرانی‌های امنیتی و سیاسی ریاض افزوده است. با این حال، جمهوری اسلامی ایران نقش‌آفرینی خود در تحولات و انقلاب یمن را همانند سایر عرصه‌های سیاست خارجی، مبتنی بر گفتمان انقلاب اسلامی تعریف می‌کند؛ گفتمانی که هدف آن حمایت از مطالبات مردمی، احقاق حقوق تضییع‌شده ملت یمن و مقابله با سلطه و مداخله خارجی است. این پژوهش با بهره‌گیری از روش تحلیلی ـ تبیینی در پی پاسخ به این پرسش محوری است که راهبردهای سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در جبهه مقاومت یمن کدام‌اند. یافتههای تحقیق نشان میدهد که ایران با در نظر گرفتن فرصت‌ها، تهدیدها، نقاط قوت و ضعف نفوذ خود در یمن، از مجموعه‌ای از راهبردهای سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و نظامی ـ امنیتی بهره می‌گیرد و از طریق حمایت از گروه‌ها و جریان‌های سیاسی همسو می‌کوشد موازنه قدرت منطقهای را در جبهه مقاومت یمن به نفع خود تغییر دهد.https://irfajournal.csr.ir/article_247425_961ba893d6d020c98495520dfcecd383.pdfپژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظامIranian Review of Foreign Affairs2008822116220251222Iran-US Relations Under Trump: Iranian Perspectiveتحلیل تماتیک سناریوهای محتمل در روابط ایران و امریکا در دوره دوم ترامپ از منظر نخبگان دانشگاهی ایران40142624572010.22034/irfa.2026.572934.1320ENRaufRahimiAssistant professor of political sciences at the University of
Bojnord, North Khorasan, IranSajjadRezaeiAssociate professor,Department of Psychology, Faculty of Literature and
Humanities, University of Guilan, Rasht, Iran0000-0001-7292-9669Journal Article20251023The escalation of tensions between Iran and the United States stems largely from Iran's insistence on continuing uranium enrichment under strict IAEA monitoring, alongside the Trump administration's pursuit of a long-term agreement with Tehran. This study examines plausible scenarios for Iran–U.S. relations from the perspective of Iranian academic elites. Given the exploratory nature of the research, a qualitative approach based on thematic analysis was employed. Data were collected through semi-structured interviews with 25 Iranian academic elites. The findings identified four main scenarios: (1) escalation of tensions, identified by eight respondents (32%) as the most likely scenario with a probability of 70–80%; (2) "neither war nor peace," selected by seven respondents (28%); (3) a limited agreement, favored by six respondents (24%); and (4) peace and the full lifting of sanctions, identified by four respondents (16%). All scenarios were assigned a relative probability of 70–80% by their supporters. Among these, a limited agreement has long been considered an important objective for Iran because it carries relatively lower costs for both sides and could enable the United States to pursue its goals without military confrontation. However, the major obstacle remains U.S. opposition to Iran maintaining nuclear capabilities, driven by concerns over a possible shift toward nuclear deterrence and regional power rebalancing. Following the Twelve-Day War, the United States intensified efforts to resolve the enrichment issue and related disputes with Iran; therefore, until these issues are settled, the likelihood of escalating tensions remains high.تشدید تنش بین ایران و امریکا به خاطر این است که ایران اصرار دارد، غنی‌سازی را در خاک خود ادامه دهد و نظارت سفت‌وسخت آژانس را نیز بپذیرد. دولت ترامپ نیز به دنبال توافق بلندمدت با ایران است. هدف پژوهش حاضر بررسی سناریوهای محتمل در روابط ایران و امریکا بر اساس دیدگاه نخبگان دانشگاه‌های ایران است. با توجه به ماهیت اکتشافی پژوهش حاضر، رویکرد کیفی و روش تحلیل تماتیک اختیار شده است.میدان مطالعه نخبگان دانشگاه‌های ایران است که طی آن با 25 نفر از آنها مصاحبه نیمه ساختاریافته به عمل آمد. برمبنای یافتههای این پژوهش چهار سناریو مشخص شد: 1-سناریو تشدید تنش8 نفر از 25 نفر یعنی 32% مصاحبه شوندگان با احتمال نسبی تحقق 70 تا 80 درصد آن را سناریو ارجح دانستند؛ 2- سناریو نه جنگ و نه صلح 7 نفر از 25 نفر یعنی 28% مصاحبه شوندگان با احتمال نسبی تحقق 70 تا 80 درصد آن را سناریو ارجح دانستند،؛3-سناریو توافق محدود، 6نفر از 25 نفر یعنی 24% مصاحبه شوندگان با احتمال نسبی تحقق 70 تا 80 درصد آن را سناریو ارجح دانستند و 4-سناریو صلح و رفع همه تحریم‌ها 4 نفر از 25 نفر یعنی 16% مصاحبه شوندگان با احتمال نسبی تحقق 70 تا 80 درصد آن را سناریو ارجح دانستند. توافق محدود در مورد مسئله هسته‌ای(سناریو سوم) همواره مدنظر ایران بوده است. در شرایط فعلی سناریو سوم برای دو طرف کم‌هزینه است و می‌تواند اهداف امریکا را نیز بدون توسل به‌زور تأمین نماید؛ اما مشکل اصلی در حال حاضر این است که امریکا تمایل ندارند ایران ظرفیت هسته‌ای داشته باشد ؛چون نگران است در آینده به‌سوی بازدارندگی هسته‌ای پیش برود و موازنه قدرت را در منطقه به نفع خود تغییر دهد. بعد از جنگ 12 روزه، امریکا به دنبال تعیین تکلیف مسئله غنی‌سازی در ایران است و تا این مسئله بین ایران و امریکا حل‌وفصل نشود، احتمال تشدید تنش، یعنی سناریو اول خیلی زیاد ارزیابی می شود.https://irfajournal.csr.ir/article_245720_c635b2dfec5c90c289e1015200dbf325.pdfپژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظامIranian Review of Foreign Affairs2008822116220251222Hub-Centric Warfare and Networked Regional Orders in the Middle Eastجنگهای کانون پایه: شبکه های منطقه ای و دگرگونی تعارضات در غرب آسیا42745224517810.22034/irfa.2026.580395.1324ENSeyedeh MaryamMousaviPhD in International Relations, Faculty of Law and Political Science, University of Tehran, Tehran, Iran0000-0001-8032-0538Journal Article20260110What happens to warfare when the international order stops being a hierarchy and starts behaving like a network? This article takes that question to the Middle East, a region where chronic conflict and external intervention have produced a scale‑free, hub‑dominated structure. Using abductive reasoning, the study moves back and forth between network theory and empirical data, computing degree, closeness, and betweenness centrality to map how a handful of actors like Saudi Arabia, Türkiye, and the Islamic Republic of Iran have become the network's gravitational centers. The findings show that warfare is no longer primarily about large‑scale, time‑limited campaigns; instead, conflicts increasingly revolve around these hubs, whose diplomatic, military, and geographic leverage shapes when and how wars emerge, escalate, and continue. Historical analysis traces the deeper evolution of order, while the centrality metrics and sensitivity testing reveal a structural shift from extensive to intensive power, with hubs serving as both prime targets and indispensable peacemakers. By treating the Middle East as a networked complex adaptive system, the article offers a fresh lens for critical security studies and a sharper picture of how global order and modern warfare now feed into each other.جنگهای شبکه‌ای یکی از نمودهای جهان شبکه‌ای‌شده هستند؛ با نگاهی به روند تحولات جنگ در قرن 21 میلادی، تغییرات اساسی الگوی جنگ در شبکه‌های منطقهای و بین‌المللی مشخص می‌شود. یکی از موارد تأثیرگذار بر تغییرات جنگ اما مغفول در عصر پیچیدگی- آشوب، سازه نظم است. این مقاله به دنبال پاسخ به این سوال است که سازه نظم بین‌الملل یا سازه منطقهای چگونه منجر به تغییر الگوی جنگهای نوین می‌شود. به دلیل نقش مهم عدم قطعیت در وضعیت پیچیدگی- آشوب در عرصه بین‌الملل، این مقاله با استفاده از روش ابداکشن ابتدا با نگاهی به تحولات تاریخی مقوله نظم بین‌الملل و جنگ، نوپدیدگی‌های این دو عرصه را مورد بررسی قرار میدهد. سپس با استفاده از نظریه پیچیدگی- آشوب و نگرش شبکه‌ای، تغییرات سازه نظم از وضعیت سلسله‌مراتبی به خوشه‌ای- شبکه‌ای را نتیجه گرفته و کانون‌های شبکه را به عنوان عناصری تأثیرگذار در شبکه معرفی می‌کند. در بخش یافتههای پژوهش، با انتخاب شبکه منطقهای غرب آسیا به عنوان مطالعه موردی، کانون‌های شبکه شناسایی و مؤلفه‌های کانونیت برای آنان بررسی شده و در ادامه در مقایسه تاریخی جنگ‌ها مشخص می‌شود که جنگ‌ها تحت تأثیر تغییر سازه نظم بین‌الملل، از حالت تمام‌عیار و با بازه زمانی مشخص، به حالت کانون‌پایه، محدود و با بازه زمانی طولانی تغییر کرده‌اند. در این وضعیت کانون‌ها به عنوان نقاط حیاتی شبکه، نقاط هدف جنگهای شبکه‌ای‌شده نیز هستند و جنگ‌ها از کانون، به دیگر نقاط شبکه سرایت می‌یابند. در این وضعیت بر خلاف گذشته، علاوه بر قدرت‌های مداخله‌گر، کانون‌های منطقهای نیز نقشی تعیین‌کننده در جنگ‌افروزی، کنترل جنگ و تصمیم‌گیری‌های مهم در شبکه منطقهای دارند.https://irfajournal.csr.ir/article_245178_7c2d5137dfc70edeff96dcb6645f56ad.pdfپژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظامIranian Review of Foreign Affairs2008822116220251222Saudi Arabia's Foreign Policy in the Yemen Conflict (2011–2024)فراتر از خردگرایی در سیاست خارجی: منطق عاطفی عربستان سعودی در منازعه یمن (2011-2024)45347423666210.22034/irfa.2025.565245.1313ENMiladLotfiPhD Candidate, International Relations, Allameh Tabataba'i University, Tehran, IranMortezaNourmohammadiAssociate Professor, International Relations, Allameh Tabataba'i University, Tehran, Iran0000-0002-2196-4402Journal Article20251213In the discipline of International Relations, the "emotional turn" has challenged the traditional assumption of state rationality by foregrounding how emotions shape not only the perceptions of policymakers but also the collective identity of states. From this perspective, foreign policy is not merely a product of material interests or strategic constraints; it is also an expression of how states feel. This study investigates the emotional foundations of Saudi Arabia's foreign policy during the Yemen conflict (2011–2024), arguing that emotions—rather than material rationality alone—shaped Riyadh's strategic behavior. Drawing on Markwica's Logic of Emotion and an extensive discourse analysis of official speeches, coalition statements, and state-aligned media, the article identifies four dominant affective drivers: fear, pride, anger, and humiliation. The findings reveal that fear of Iranian encirclement triggered the 2015 intervention, pride sustained Saudi leadership narratives, anger fueled escalation during periods of military stalemate, and humiliation after 2019 facilitated diplomatic recalibration. The study contributes to psychological constructivism by demonstrating how emotions become institutionalized in state discourse and operate as causal mechanisms in foreign policy decision-making. The article concludes that Saudi Arabia's Yemen strategy cannot be understood without recognizing its affective logic, which shaped not only policy outcomes but also the kingdom's evolving regional identity.در رشته روابط بین‌الملل، «چرخش احساسی» با برجسته کردن چگونگی شکل‌گیری احساسات - مانند ترس، خشم، غرور و تحقیر - نه تنها برداشت‌های سیاست‌گذاران، بلکه هویت جمعی دولت‌ها را نیز به چالش کشیده است. از این منظر، سیاست خارجی صرفاً محصول منافع مادی یا محدودیت‌های استراتژیک نیست؛ بلکه بیانگر چگونگی احساس دولت‌ها نسبت به خود و دیگران در یک بستر اجتماعی و تاریخی است. این مطالعه به بررسی مبانی احساسی سیاست خارجی عربستان سعودی در طول جنگ یمن (2011-2024) می‌پردازد و استدلال می‌کند که احساسات - و نه صرفاً عقلانیت مادی - رفتار استراتژیک ریاض را شکل داده است. این مقاله با تکیه بر منطق احساسات مارکویکا و تحلیل گفتمان گسترده از سخنرانی‌های رسمی، بیانیه‌های ائتلاف و رسانه‌های همسو با دولت، چهار محرک عاطفی غالب را شناسایی می‌کند: ترس، غرور، خشم و تحقیر. یافته‌ها نشان میدهد که ترس از محاصره ایران، عامل مداخله سال ۲۰۱۵ بود، غرور روایت‌های رهبری عربستان را تقویت کرد، خشم در دوره‌های بن‌بست نظامی به تشدید تنش دامن زد و تحقیر پس از سال ۲۰۱۹، تنظیم مجدد دیپلماتیک را تسهیل کرد. این مطالعه با نشان دادن چگونگی نهادینه شدن احساسات در گفتمان دولتی و عملکرد آنها به عنوان مکانیسم‌های علّی در تصمیم‌گیری سیاست خارجی، به سازه‌انگاری روانشناختی کمک می‌کند. این مقاله نتیجه می‌گیرد که استراتژی عربستان سعودی در یمن را نمی‌توان بدون شناخت منطق عاطفی آن، که نه تنها نتایج سیاست، بلکه هویت منطقهای در حال تکامل این کشوررا نیز شکل داده است، درک کرد.https://irfajournal.csr.ir/article_236662_4ca0b58f641f7332f90caa47ab159c3b.pdfپژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظامIranian Review of Foreign Affairs2008822116220251222Turkey's Hydropolitical Hegemony and Iran's Environmental Securityراهبردهای هیدروپلتیک در ترکیه و پیامدهای آن بر ثبات و امنیت زیست‌محیطی جمهوری اسلامی ایران47549824448110.22034/irfa.2026.549987.1316ENRahmanHaririAssistant Professor and Faculty Member, Department of Political Science and International Relations, Faculty of Social Sciences, Razi University, Kermanshah, Iran0000-0001-9799-8943HamidrezaCheraghiPhD student in Political Sociology, Department of Political Science and International Relations, Razi University, Kermanshah, Iran0009-0003-8973-3437RasoulRezaie FaramaniPhD student in Middle East Studies, University of Tehran, Tehran, Iran.0009-0002-3170-1240Journal Article20251225The hydropolitical hegemony of Turkey in transboundary water management, particularly through policies and tools such as dam construction, water diversion projects, and large-scale agricultural irrigation development, has had significant consequences for the environmental stability and security of the Islamic Republic of Iran as a downstream country. This research examines the direct and indirect environmental impacts of Turkey's hydropolitical strategies on Iran's ecological systems, as well as the broader security implications arising from this hegemony. The main research question is to what extent Turkey's water management policies affect Iran's environmental security, and how these impacts can influence regional stability. The research hypothesis is based on the premise that Turkey's control over transboundary water resources limits Iran's access to water, leading to consequences such as the degradation of wetlands and ecosystems, reduction of biodiversity, decline in water quality, exacerbation of desertification, and decrease in agricultural productivity, thereby contributing to Iran's social, economic, and political instability. This qualitative study employs a descriptive-explanatory research method and utilizes internet resources, scientific articles, and relevant books to analyze the hidden dimensions of Turkey's hydropolitical hegemony and its effects. The analytical framework of the research is based on theoretical approaches of regional environmental security and hydropolitics.رویه‌های مدیریت آب فرامرزی ترکیه - به‌ویژه رویکردهای هیدروپلیتیکی آن مانند ساخت سد، پروژه‌های انحراف آب و آبیاری کشاورزی در مقیاس بزرگ - پیامدهای قابل‌توجهی برای ثبات محیط‌زیستی و امنیت همسایه آن، ایران، دارد. این پژوهش تأثیرات مستقیم و غیرمستقیم محیط‌زیستی راهبردهای هیدروپلیتیکی ترکیه بر زیست‌بوم‌های ایران و همچنین دلالت‌های گسترده‌تر امنیتی آن را بررسی می‌کند. این مطالعه با پرسش پژوهشی زیر هدایت می‌شود: سیاست‌های مدیریت آب ترکیه تا چه حد بر امنیت محیط‌زیستی ایران تأثیر می‌گذارد و این اثرات چگونه ممکن است بر ثبات منطقهای تأثیر بگذارد؟ فرضیه پژوهش بیان می‌کند که کنترل ترکیه بر منابع آب، دسترسی ایران به آب را کاهش داده، بر تالاب‌ها و اکوسیستم‌های آن تأثیر منفی گذاشته، منجر به از دست دادن تنوع زیستی و تخریب کیفیت آب، افزایش بیابان‌زایی و کاهش بهره‌وری کشاورزی شده است - که همه اینها به نوبه خود، بی‌ثباتی اجتماعی، اقتصادی و سیاسی ایران را تشدید می‌کند. این مطالعه کیفی از روش پژوهش توصیفی-تبیینی بهره می‌برد و با استفاده از منابع اینترنتی، مقالات و کتاب‌های مرتبط با موضوع پژوهش، ابعاد پنهان مسئله را آشکار می‌سازد. چارچوب تحلیل با دیدگاه‌های نظری امنیت محیط‌زیست و هیدروپلیتیک، به‌ویژه نظریه نهادی و نظریه امنیت محیط‌زیستی، شکل گرفته است.https://irfajournal.csr.ir/article_244481_37f4c213b804c6c482950f625ca80f0e.pdfپژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظامIranian Review of Foreign Affairs2008822116220251222Soft Power in Iran–UK Relations: Culture, Media, and Geopoliticsبازتعریف قدرت نرم در روابط ایران و بریتانیا: تحلیلی گفتمانی از دیپلماسی فرهنگی، تقابل رسانه‌ای و رقابت ژئوپلیتیکی49951824032910.22034/irfa.2026.569620.1318ENMohammadSamieiPhD Candidate of British Studies, Faculty of World Studies, University of Tehran, Tehran, Iran0009-0003-1191-4561Mohammad HadiVaez MahdaviMaster's student in Diplomacy and International Organizations, Faculty of International Relations, Ministry of Foreign Affairs, Tehran, Iran0009-0003-1191-4561Journal Article20251229In the new era of international relations, soft power plays an increasingly significant role in foreign policy as a strategic complement to hard power. This research, focusing on the relations between the Islamic Republic of Iran and the United Kingdom, aims to identify the capacities, tools, and challenges associated with the exercise of soft power by both countries in historical and contemporary contexts. The primary research question is: how, and through which components, has soft power influenced the formation or evolution of political relations between Iran and the United Kingdom? The research hypothesis posits that the Islamic Republic of Iran's purposeful and indigenous use of soft power can help bridge historical divides and lay the groundwork for reconstructing cultural and diplomatic interactions. The research method is qualitative, based on critical discourse analysis, and complemented by a comparative study of the soft power strategies employed by the two countries. In the theoretical framework, Joseph Nye's concept of soft power has been employed and adapted to the discourse of the Islamic Revolution. The findings are examined in three key areas: first, the nuclear conflict, where media and public diplomacy became tools for confrontational narratives; second, the context of sanctions, which demonstrated how economic measures can enter the realm of soft warfare; and third, regional geopolitical competition, in which Britain's soft power is exercised through cultural and media institutions, while Iran's soft power is manifested through networks of cultural civilization. The results indicate that soft power, especially when operating under conditions of structural distrust, can effectively mitigate tensions, influence public opinion, and facilitate new diplomatic pathways—provided that institutional coherence, a clear strategy, and a receptive cultural audience support it.در عصر جدید روابط بین‌الملل، قدرت نرم به‌عنوان مکملی راهبردی برای قدرت سخت، نقش فزاینده‌ای در سیاست خارجی ایفا می‌کند. این پژوهش با تمرکز بر روابط جمهوری اسلامی ایران و بریتانیا، در پی آن است که ظرفیت‌ها، ابزارها و چالش‌های مرتبط با اعمال قدرت نرم دو کشور را در بستر تاریخی و معاصر بازشناسی کند. سؤال اصلی پژوهش بر آن است که: قدرت نرم چگونه و با چه مؤلفه‌هایی بر شکل‌گیری یا تحول روابط سیاسی ایران و بریتانیا اثرگذار بوده است؟ فرضیه پژوهش بر این مبناست که در صورت بهره‌گیری هدفمند و بومی‌گرایانه از قدرت نرم، جمهوری اسلامی ایران می‌تواند ضمن کاهش شکاف‌های تاریخی، زمینه‌ای برای بازسازی تعاملات فرهنگی و دیپلماتیک فراهم آورد. روش پژوهش، کیفی و بر پایه تحلیل گفتمان انتقادی، همراه با تحلیل تطبیقی راهبردهای نرم‌افزاری دو کشور است. در چارچوب نظری از دیدگاه‌های جوزف نای درباره قدرت نرم استفاده شده و با گفتمان انقلاب اسلامی تطبیق یافته است. یافته‌ها در سه میدان کلیدی بررسی شده‌اند: نخست، در مناقشه هسته‌ای، که در آن رسانه‌ها و دیپلماسی عمومی به ابزار تقابل روایت‌ها تبدیل شدند؛ دوم، در بستر تحریم‌ها، که نشان داد چگونه ابزارهای اقتصادی می‌توانند به حوزه جنگ نرم وارد شوند؛ و سوم، در رقابت ژئوپلیتیکی منطقهای، که در آن قدرت نرم بریتانیا از طریق نهادهای فرهنگی و رسانه‌ای و قدرت نرم ایران از طریق شبکه‌های فرهنگی ـ تمدنی بازتولید شده است. نتایج پژوهش حاکی از آن است که قدرت نرم، به‌ویژه در شرایط بی‌اعتمادی ساختاری، می‌تواند نقشی مؤثر در تلطیف فضا، اقناع افکار عمومی و تسهیل مسیرهای جدید دیپلماسی ایفا کند؛ مشروط بر آنکه با انسجام نهادی، راهبرد مشخص و مخاطب‌محوری فرهنگی همراه باشد.https://irfajournal.csr.ir/article_240329_2308f0f10073577e7fec24847653f15d.pdfپژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظامIranian Review of Foreign Affairs2008822116220251222Iran's Position in U.S. Post-October 7 Strategyجایگاه ایران در راهبرد کلان امریکا در منطقه غرب آسیا بعد از هفتم اکتبر ۲۰۲۳51953424569510.22034/irfa.2026.585242.1330ENLeilaRahmatipourFaculty Member, Department of Political, Defense and Security Studies, Strategic Research Institute, Tehran, Iran.Journal Article20260205The events of October 7, 2023, constitute a major turning point in the geopolitical dynamics of West Asia. These developments not only altered the regional balance of power but also intensified pressure on Iran and the Axis of Resistance, leading to significant political and security transformations across the region and contributing to the emergence of a new regional order. Consequently, examining the United States' approach and grand strategy in West Asia in the post–October 7 environment has become increasingly important.<br>This study seeks to address the following central research question: what are the principal components of the United States' grand strategy in West Asia after October 7, 2023, and how is Iran positioned within this strategic framework? The study argues that the United States' post–October 7 grand strategy is characterized by a temporary yet purposeful re-engagement with the region. This strategy combines several interrelated objectives: providing strong and sustained support for Zionist Regime; containing and weakening Iran and the Axis of Resistance; preventing the escalation of the conflict into a wider regional war; promoting regional economic and security integration through the expansion of the Abraham Accords; and limiting the growing influence of rival powers, particularly China.<br>Within this framework, the United States seeks to promote a regional order based on Arab–Zionist cooperation under American sponsorship. Such an order aims to reduce Iran's regional influence, prioritize economic connectivity and trade, strengthen security cooperation among U.S. partners, and ultimately enable Washington to devote greater strategic attention and resources to competition with China in the Indo-Pacific region. Theoretically, this strategy reflects a synthesis of realist and liberal approaches. On the one hand, it emphasizes balance-of-power considerations, deterrence, and the containment of adversaries; on the other hand, it relies on economic integration, institutional cooperation, and regional partnerships as instruments for maintaining stability and advancing U.S. interests. Furthermore, this strategy is consistent with the broader American objective of burden-sharing, whereby regional allies assume greater responsibility for maintaining security while the United States retains a supporting, coordinating, and deterrent role.<br>Employing a descriptive-analytical methodology, this research examines the key dimensions, objectives, and implications of the United States' grand strategy in West Asia after October 7, 2023, with particular attention to the position of Iran within the evolving regional order.بررسی رویکرد و راهبرد کلان ایالات متحده امریکا در غرب آسیا بعد از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ ضروری است؛ چراکه این رویداد نه‌تنها موازنه قدرت منطقهای را تغییر داد، بلکه با فشار بر محور مقاومت ایران، منجر به تغییرات در کشورهای منطقه و شکل‌گیری غرب‌آسیای جدید شده است. راهبرد کلان آمریکا در غرب آسیا بعد از هفتم اکتبر 2023 تغییراتی را نسبت به سالهای گذشته داشته است. این پژوهش در نظر دارد به این سوال اصلی پاسخ دهد که راهبردهای کلان ایالات متحده در غرب آسیا بعد از هفتم اکتبر چیست و جایگاه ایران در این راهبردها چگونه است. در پاسخ این فرضیه مطرح می‌شود که راهبرد کلان ایالات متحده بعد از هفتم اکتبر 2023، با بازگشت موقت و هدفمند به منطقه، ترکیبی از راهبردهای حمایت قاطع از اسرائیل، مهار و تضعیف ایران و محور مقاومت، جلوگیری از گسترش جنگ منطقهای و ادامه تلاش برای یکپارچگی اقتصادی-امنیتی منطقه تحت برنامه گسترش پیمان ابراهیم و جلوگیری از نفوذ و به نوعی کنترل رقبا بویژه چین بوده است. آمریکا به دنبال نظم منطقهای تحت رهبری اسرائیل-عرب با حمایت آمریکا است که ایران را به حاشیه رانده، تجارت را اولویت دهد و اجازه دهد واشنگتن روی چین تمرکز کند. این راهبرد ترکیبی از رئالیسم و لیبرالیسم اقتصادی است و در راستای تضعیف قابل توجه ایران و احاله مسئولیت و انتقال بار به متحدین صورت می گیرد. این پژوهش در نظر دارد با روش توصیفی- تحلیلی به بررسی راهبردهای کلان امریکا در غرب آسیا بعد از هفتم اکتبر 2023 بپردازد.https://irfajournal.csr.ir/article_245695_e80a7e31726dec6a3a11c153d6448a9e.pdf