Institute for Strategic Research, Department of Foreign Affairs Iranian Review of Foreign Affairs 20088221 16 1 2025 08 23 Magnitsky Sanctions in Transatlantic Foreign Policy: A Comparative Analysis of the United States and the European Union with Emphasis on the Case of Iran (2017-2024) تحریم‌های ماگنیتسکی در سیاست خارجی ترانس‌آتلانتیک: تحلیل مقایسه‌ای ایالات متحده و اتحادیه اروپا با تأکید بر مورد ایران (۲۰۱۷-۲۰۲۴) 227357 10.22034/irfa.2025.539820.1296 EN Roxana Niknami Fculty of Law and Political Science. University of Tehran. Enqelab Ave. Tehran. Iran 0000-0003-4694-4835 Journal Article 2025 08 07 Following the adoption of the Magnitsky Act in the United States (2012) and the establishment of a similar regime by the European Union (2020), targeted human rights sanctions have emerged as a significant and increasingly institutionalized tool in transatlantic foreign policy. This research conducts a comparative analysis of the U.S. and EU Magnitsky sanctions frameworks, focusing specifically on their application in the case of Iran. How do institutional design differences between the US and EU influence Magnitsky sanctions implementation, and what implications do these variations hold for transatlantic human rights diplomacy? The analysis focuses on sanctions targeting Iranian officials as a comprehensive case study. The research hypothesis posits that divergent institutional architectures—U.S. executive-centered authority versus EU consensus-based decision-making—produce systematic variations in sanctions timing, scope, legal standards, and strategic integration. These differences reflect broader constitutional traditions fundamentally shaping human rights diplomacy approaches. Employing a comparative methodology to assess the logic behind the design and implementation of each sanctions regime. The analysis reveals that institutional diversity creates both coordination challenges and complementary capabilities in transatlantic relations. While American institutions enable swift comprehensive responses, European frameworks produce legally sustainable, multilaterally legitimate measures. Effective cooperation requires sophisticated coordination mechanisms leveraging institutional complementary . پس از تصویب قانون ماگنیتسکی در ایالات متحده (۲۰۱۲) و ایجاد رژیم مشابه توسط اتحادیه اروپا (۲۰۲۰)، تحریم‌های هدفمند حقوق بشری به عنوان ابزاری مهم و نهادینه‌شده در سیاست خارجی ترانس‌آتلانتیک ظهور کرده‌اند. این پژوهش به تحلیل تطبیقی چارچوب‌های تحریمی ماگنیتسکی ایالات متحده و اتحادیه اروپا پرداخته و به طور خاص بر کاربرد آنها در مورد ایران تمرکز دارد. چگونه تفاوت‌های طراحی نهادی بین ایالات متحده و اتحادیه اروپا بر اجرای تحریم‌های ماگنیتسکی تأثیر می‌گذارد و این تفاوت‌ها چه پیامدهایی برای دیپلماسی حقوق بشری ترانس‌آتلانتیک دارند؟ این تحلیل بر تحریم‌هایی که مقامات ایرانی را هدف قرار می‌دهند به عنوان یک مطالعه موردی جامع متمرکز است. فرضیه پژوهش بیان می‌کند که معماری‌های نهادی متفاوت—اختیار اجرایی محور ایالات متحده در مقابل تصمیم‌گیری مبتنی بر اجماع اتحادیه اروپا—تفاوت‌های سیستماتیکی در زمان‌بندی، دامنه، استانداردهای قانونی و یکپارچگی راهبردی تحریم‌ها ایجاد می‌کنند. این تفاوت‌ها بازتاب سنت‌های قانون اساسی گسترده‌تری هستند که به طور بنیادین رویکردهای دیپلماسی حقوق بشری را شکل می‌دهند. با استفاده از روش‌شناسی تطبیقی برای ارزیابی منطق طراحی و اجرای هر رژیم تحریمی، تحلیل نشان می‌دهد که تنوع نهادی هم چالش‌های هماهنگی و هم قابلیت‌های مکمل در روابط ترانس‌آتلانتیک ایجاد می‌کند. در حالی که نهادهای آمریکایی امکان پاسخ‌های سریع و جامع را فراهم می‌کنند، چارچوب‌های اروپایی اقدامات قانونی پایدار و مشروعیت چندجانبه ایجاد می کنند. همکاری مؤثر نیازمند سازوکارهای هماهنگی پیچیده است که از قابلیت‌های مکمل نهادی بهره برده و در عین حال محدودیت‌های قانون اساسی را رعایت کنند. European Union Human rights Iran Institutionalism Magnitsky United States https://irfajournal.csr.ir/article_227357_555ce54d78f3330824a50411e5a260d7.pdf
Institute for Strategic Research, Department of Foreign Affairs Iranian Review of Foreign Affairs 20088221 16 1 2025 08 23 Iran-United States Relations after the Islamic Revolution: A Failure of Detente روابط ایران و ایلالات متحده بعد از انقلاب اسلامی: شکست تنش زدایی 233877 10.22034/irfa.2025.392545.1186 EN Fereshteh Sadat Rahimi North American Studies, World Studies Faculty, University of Tehran, Iran 0009-0008-8220-6876 Foad Izadi Associate Professor of North American Studies, Faculty of World Studies, University of Tehran, Tehran, Iran Journal Article 2023 04 09 Relations between Iran and the United States have always been frigid or antagonistic in nature since the Islamic Revolution. But during the past 45 years, some Iranian reformist officials have been trying to de-escalate tensions and normalize relations with the United States of America. In this study, five milestones of Iran’s détente policy have been examined. These cases include Iran's mediation in freeing the American hostages from Lebanon, Iran's lucrative economic offer to the American Conoco oil company, Iran's intelligence assistance to the US in Afghanistan for fighting against terrorism, introducing the so-called "Grand Bargain" proposal to negotiate and settle all the bones of contention with the United States, such as supporting Hezbollah and Iran’s presence in Iraq, etc. In this study, by using the method of "Process Tracing" and by analyzing the primary sources such as the US congressional records along with the IAEA reports, the influential factors in these cases were discussed in detail, and finally, the reverse results or futility of each of these measures were stated in the words of the American officials. The analysis of the détente cases confirmed the theory of "Empire, Client, Enemy States", proving that rapprochement from Iran, which is considered enemy state for the US, whether it is strategic, political or economic, will fail until the basic internal power arrangements in Iran and the nature of the Islamic Revolution alter and Iran's role towards the United States changes from an enemy to a client state. روابط ایران و ایالات متحده از زمان انقلاب اسلامی همواره سرد یا خصمانه بوده است. اما در طول ۴۵ سال گذشته، برخی از مقامات اصلاح‌طلب ایرانی در تلاش برای کاهش تنش‌ها و عادی‌سازی روابط با ایالات متحده آمریکا بوده‌اند. در این مطالعه، پنج نقطه عطف از سیاست تنش‌زدایی ایران بررسی شده است. این موارد شامل میانجیگری ایران در آزادسازی گروگان‌های آمریکایی از لبنان، پیشنهاد اقتصادی پرسود ایران به شرکت نفتی کونوکو آمریکا، کمک اطلاعاتی ایران به آمریکا در افغانستان برای مبارزه با تروریسم، ارائه پیشنهاد موسوم به «معامله بزرگ» برای مذاکره و حل و فصل تمام اختلافات با ایالات متحده، مانند حمایت از حزب‌الله و حضور ایران در عراق و غیره است. در این مطالعه، با استفاده از روش «ردیابی فرآیند» و با تجزیه و تحلیل منابع اولیه مانند سوابق کنگره آمریکا به همراه گزارش‌های آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، عوامل مؤثر در این موارد به تفصیل مورد بحث قرار گرفته و در نهایت، نتایج معکوس یا بی‌فایده بودن هر یک از این اقدامات از زبان مقامات آمریکایی بیان شده است. تحلیل موارد تنش‌زدایی، نظریه «امپراتوری، مشتری، کشورهای دشمن» را تأیید کرد و ثابت کرد که تا زمانی که ساختار اساسی قدرت داخلی در ایران و ماهیت انقلاب اسلامی تغییر نکند و نقش ایران در قبال ایالات متحده از یک کشور دشمن به یک کشور وابسته تغییر نکند، ایجاد روابط حسنه با ایران که برای ایالات متحده دشمن محسوب می‌شود، چه استراتژیک، سیاسی یا اقتصادی، شکست خواهد خورد. goodwill Conoco Geneva Channel Grand Bargain empire
Institute for Strategic Research, Department of Foreign Affairs Iranian Review of Foreign Affairs 20088221 16 1 2025 08 23 Analysis of Iranian Studies Discourses in the Oxford Encyclopedia of the Islamic World: Case Study of the Iran-Iraq War تحلیل گفتمان‌های ایران‌شناسی معاصر بر مبنای دیدگاه نهادی و فردی: مطالعه موردی جنگ ایران-عراق در دانشنامه جهان اسلام اکسفورد 227358 10.22034/irfa.2025.511904.1277 EN Mohammad Samiei Dep. of Iranian Studies, Faculty of World Studies, University of Tehran 0000-0002-1704-5091 Monir Azizi Dep. of Iranian Studies, Faculty of World Studies, University of Tehran 0000-0002-1704-5091 Journal Article 2025 03 11 Since the Iranian Studies Discipline created, different perspectives have taken shape and serve to present different representations of Iran. The purpose of this research is to identify the discourses of the Oxford Encyclopedia of the Islamic World, as examples for contemporary institutions active in the field of Iranian Studies that comprise a range of different viewpoints of scholars participating in that area. Thus, through an analysis of this encyclopedia, several approaches and their possible discourse(s) can be identified based on various individual and institutional dimensions. In this research, thematic analysis and Van Dijk Critical Discourse Analysis are being used as methods to study the Iran-Iraq War raised in the relevant entries in the encyclopedia. Results show that perspectives relating to Iran in this encyclopedia are multi-faceted and in addition to the Western view toward the East, the perspectives of Easterners and Iranians (focusing primarily on the Iranian diaspora) toward Iran have been included. The representation of Iran in each and every one of these perspectives contains unique differing features as well as definitions of "self" and "others" with regard to Iran and the Islamic Republic. The integration of these approaches is reflected in the discourses and sub-discourses of Iranian studies in Western institutions. The study also shows that institutions and researchers may both involved in shaping these discourses; however as specifically related to the analysis of this encyclopedia, the role of personal perspectives and backgrounds of researchers outweigh the institutional role. ایران‌شناسی یا مطالعات ایران چند قرن پیشینه‌ دارد و در این مدت برخی جنبه‌های مطالعاتی و رویکردهای آن تغییراتی داشته و برخی دیگر ممکن است چندان تغییر نکرده باشند. در حال حاضر محققان مطالعات ایران در رویکردها و گفتمان‌های خاصی در این حوزه فعال هستند. هدف این پژوهش شناسایی انواع دیدگاه‌های احتمالی است که در حال حاضر بین ایران‌شناسان قابل تشخیص است؛ سپس بررسی می‌شود که آیا از این دیدگاه‌‎ها می‌توان به گفتمان[‌هایی] رسید که هر یک از آنها نیز تعریف و بازنمایی متفاوتی از ایران و مطالعات ایران ارائه می‌دهند. دانشنامه جهان اسلام اکسفورد نمونه‎ای از مطالعات ایران‌شناسی در دهه‌های اخیر است که به عنوان یک نهاد علمی، طیف متنوعی از محققان در آن مشارکت دارند. در این پژوهش، تحلیل تماتیک و تحلیل گفتمان انتقادی ون‌دایک روی مرتبط با جنگ ایران-عراق در این دانشنامه انجام شد. نتایج نشان می‌دهد در ایران‌شناسی به جای صرفا یک دوگانگی مبتنی بر شرق و غرب، می‌توان به چند رویکرد رسید، که نهادها و محققان هر دو در تشکیل آنها سهیم هستند. ممکن است برخی از این رویکردها همچنان در حوزه شرق‌شناسی، نوشرق‌شناسی، شرق‌شناسی وارونه و ... قرار گیرند، اما رویکردهای جدیدتر، نگاه سایر شرقیان و نگاه ایرانیان (در اینجا متمرکز بر دیاسپورای ایرانی) به ایران است. در این صورت با یک «فراشناخت» از ایران روبرو هستیم، در واقع ایران به سادگی و صرفاً به عنوان «خود» برای فقط ایرانی‌ها و «دیگری» برای فقط غربی‌ها تعریف نمی‌شود و در هر رویکرد این تعریف از «خود» و «دیگری» متفاوت است. این تفاوت‌ها در نهایت در گفتمان‌ها و خرده‌گفتمان‌های مطالعات ایران متجلی می‌شود، که تصاویری چندلایه از ایران می‌سازند و با تلفیق آنها می‌توان درک کامل‌تر و بهتری از ایران داشت. Contemporary Iranian Studies Discourse Representation Iran-Iraq war
Institute for Strategic Research, Department of Foreign Affairs Iranian Review of Foreign Affairs 20088221 16 1 2025 08 23 Security system of the Persian Gulf, gradual transition to a new system Iranian View نظام امنیتی خلیج فارس، گذار تدریجی به یک نظام جدید، نگاه ایرانی 233383 10.22034/irfa.2025.519190.1284 EN Simin Amidi Political Sciences Dep. Social Sciences Fac. Imam Khomeini International University. Qazvin. Iran Majid Bozorgmehri Political Science Dep. Social Sciences Fac. Imam Khomeini International University. Qazvin. Iran 0000-0002-2715-8997 Journal Article 2025 04 26 With the Persian Gulf oil supplies as vital as ever to the global economy, the quest for reliable security in this region has never been more important rather than now and for near and far future. Roughly 25 percent of the world's oil production derives from the Persian Gulf. It enjoys as much as two-thirds of the world's oil reserves, and its oil is absurdly economical to produce. This region, with 622,000 million barrels of crude oil, is the world’s most important oil storage and reservoir. The paper tries as its major question to propose a general framework describing the security system of Persian Gulf which is in a gradual and sensible transition now and especially for the near future. Any assessment of new situations of Power equations in Persian Gulf should cover a range of factors that are influenced by the political systems of the reginal countries and policies of the peripheral and extra-regional powers. Our research and study method relies on the descriptive-analytical method, and we try to analyze the data by referring to documents and expert opinions. The proposed idea of a "Persian Gulf Security Council (PGSC)" aims to establish a cooperative, viable, and firm regional security framework for the Persian Gulf, composed exclusively of regional states with observer members consisting of peripheral and trans-regional actors, seeking to foster stability, conflict resolution, and cooperation in security. با توجه به اینکه منابع نفت خلیج فارس مانند همیشه برای اقتصاد جهانی حیاتی است، تلاش برای امنیت قابل اعتماد در این منطقه مهمتر از همیشه و برای آینده نزدیک و دور است. تقریباً 25 درصد از تولید نفت جهان از خلیج فارس تأمین می شود. این کشور از دو سوم ذخایر نفت جهان برخوردار است و تولید نفت آن به طرز عجیبی مقرون به صرفه است. این مقاله سعی دارد به عنوان سوال اصلی خود چارچوبی کلی برای توصیف سیستم امنیتی خلیج فارس که در حال حاضر و به ویژه برای آینده نزدیک در حال گذار تدریجی و ملموس است، ارائه دهد. هر گونه ارزیابی از موقعیت های جدید معادلات قدرت در خلیج فارس باید طیفی از عوامل را در نظر گیرد که تحت تأثیر نظام های سیاسی کشورهای منطقه و سیاست های قدرت های پیرامونی و فرامنطقه ای هستند. روش تحقیق و مطالعه ما مبتنی بر روش توصیفی-تحلیلی است و با مراجعه به اسناد و نظرات کارشناسان سعی در تحلیل داده ها داریم. ایده پیشنهادی ما تاسیس "شورای امنیت خلیج فارس " با هدف ایجاد یک چارچوب امنیتی منطقه‌ای تعاون مدارو پایدار برای خلیج فارس، متشکل از کشورهای منطقه با اعضای ناظر متشکل از بازیگران پیرامونی و فرامنطقه‌ای، به منظور تقویت ثبات، حل مناقشات و همکاری در امنیت است. "Persian Gulf" "USA" "Iran" Security System" "Saudi Arabia"
Institute for Strategic Research, Department of Foreign Affairs Iranian Review of Foreign Affairs 20088221 16 1 2025 08 23 Disruptive Actors and Normative Expansion: Post-AI Act Governance in the European Union کنشگران برهم‌زننده و گسترش هنجاری: حکمرانی پس از تصویب قانون هوش مصنوعی در اتحادیه اروپا 233385 10.22034/irfa.2025.548669.1304 EN Ali Sabbaghian Department of Regional Studies, Faculty of Law and Political Science, University of Tehran 0000-0002-4505-2133 Rajdeep Singh Department of Regional Studies, Faculty of Law and Political Science, University of Tehran; Tehran; Iran 0000-0003-1218-134X Journal Article 2025 07 22 This article reconceptualizes the European Union’s Artificial Intelligence Act (AIA) as a catalyst for recursive governance rather than a static legal instrument. While existing scholarship has examined regulatory overlaps with the General Data Protection Regulation (GDPR), particularly in relation to high-risk AI systems and compliance burdens, it has largely overlooked how the AIA transforms the broader governance ecosystem. The research asks: How do peripheral and non-formally embedded actors influence the trajectory of AI governance in the EU following the AIA’s adoption? The central hypothesis is that disruptive actors—including the European Data Protection Board (EDPB), national regulators, and regional infrastructure initiatives—reshape post-AI Act governance by injecting citizen-centric accountability and expanding regulatory norms beyond the Act’s formal legal architecture. Empirical analysis of institutional consolidation (AI Office, AI Board), Member State innovation (Spain’s ALIA, Barcelona AI Factory), and strategic interventions by non-embedded bodies (EDPB) demonstrates how legal codification activates multi-scalar feedback loops and pluralistic norm expansion. The article contributes to experimentalist governance literature by showing that post-legislative regulation is shaped by infrastructural experimentation, normative turbulence, and strategic behavior at the margins. The EU’s AI regime emerges as a living system—where law, infrastructure, and contestation co-evolve in real time. مقاله حاضر، قانون هوش مصنوعی اتحادیه اروپا را نه به‌عنوان یک ابزار حقوقی ایستا، بلکه به‌مثابه محرکی برای حکمرانی بازگشتی بازخوانی می‌کند. در حالی‌که پژوهش‌های موجود عمدتاً به هم‌پوشانی‌های مقرراتی میان این قانون و مقررات عمومی حفاظت از داده‌ها پرداخته‌اند—به‌ویژه در زمینه سامانه‌های پرریسک هوش مصنوعی و الزامات انطباق—تحول این قانون در معماری کلان حکمرانی دیجیتال کمتر مورد توجه قرار گرفته است. پرسش اصلی پژوهش این است: کنشگران پیرامونی و فاقد جایگاه رسمی چگونه مسیر حکمرانی هوش مصنوعی در اتحادیه اروپا را پس از تصویب این قانون تحت تأثیر قرار می‌دهند؟ فرضیه مرکزی آن است که کنشگران برهم‌زننده—از جمله هیئت اروپایی حفاظت از داده‌ها، نهادهای تنظیم‌گر ملی و ابتکارات زیرساختی منطقه‌ای—با تزریق سازوکارهای پاسخ‌گویی شهروندمحور و گسترش هنجارهای مقرراتی فراتر از معماری رسمی قانون، حکمرانی پس از تصویب را بازپیکربندی می‌کنند. تحلیل تجربه‎گرا در سه محور—نهادینه‌سازی سازوکارهای بازگشتی (دفتر و هیئت هوش مصنوعی)، نوآوری‌های زیرساختی در کشورهای عضو (پروژه آلیا در اسپانیا و کارخانه هوش مصنوعی بارسلونا) و مداخلات راهبردی هیئت حفاظت از داده‌ها—نشان می‌دهد که تدوین حقوقی چگونه چرخه‌های بازخورد چندسطحی و گسترش هنجاری چندگانه را فعال می‌سازد. رژیم حکمرانی هوش مصنوعی اتحادیه اروپا به‌مثابه یک نظام زنده پدیدار می‌شود؛ جایی‌که قانون، زیرساخت و منازعه در زمان واقعی هم‌تکامل می‌یابند. Recursive governance AI Act Normative Contestation Peripheral Actors Post-Legislative Regulation https://irfajournal.csr.ir/article_233385_d3d316ece202be7baba2b84988cf184c.pdf
Institute for Strategic Research, Department of Foreign Affairs Iranian Review of Foreign Affairs 20088221 16 1 2025 08 23 Defensive Analysis of Sino-Iranian Naval Ties: Implications for the U.S. Strategic interests in the MENA region تحلیل دفاعی روابط دریایی چین و ایران: پیامدهای آن برای منافع استراتژیک ایالات متحده در منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا 233384 10.22034/irfa.2025.544270.1301 EN Sheikh Arslan Zafar Department of International relations Minhaj University Lahore 0009-0007-3000-2567 Journal Article 2025 08 31 The Indian Ocean region is renowned for its abundant energy resources, and the MENA (Middle East and North Africa) region remains closely connected through trade, geopolitics, and energy security. The Indian Ocean serves as a vital maritime route for transporting oil worldwide. This interconnectedness makes the area a key focus for geopolitical rivalry, as major powers like the U.S. and China compete for influence through military bases, port investments, and strategic alliances; however, the increasing naval cooperation between China and Iran significantly impacts the MENA region due to a defense agreement that lasts 25 years and includes a comprehensive strategic partnership. This has resulted in numerous military exercises, intelligence sharing, and weapons deals. Neo-realism is a preferred approach in research because it explains why China remains cautious, balancing its strategic support for Iran with broader economic and diplomatic objectives. It involves avoiding direct conflict with the U.S. and its allies in the MENA region. Although not an official defense pact, this alignment signals a growing transactional partnership fueled by shared geopolitical interests in the Indian Ocean, especially near the Gulf of Oman. Using qualitative research methods, the study aims to evaluate the implications for U.S. strategic interests, as well as Sino-Iranian naval relations and regional perspectives. The findings suggest that China-Iran naval cooperation could influence maritime security, energy routes, and the regional balance of power among major nations, prompting a reassessment of U.S. strategy in the region. منطقه اقیانوس هند به خاطر منابع انرژی فراوانش مشهور است و منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا (خاورمیانه و شمال آفریقا) از طریق تجارت، ژئوپلیتیک و امنیت انرژی همچنان به هم پیوسته است. اقیانوس هند به عنوان یک مسیر دریایی حیاتی برای حمل و نقل نفت در سراسر جهان عمل می‌کند. این ارتباط متقابل، این منطقه را به کانون اصلی رقابت ژئوپلیتیکی تبدیل می‌کند، زیرا قدرت‌های بزرگی مانند ایالات متحده و چین برای نفوذ از طریق پایگاه‌های نظامی، سرمایه‌گذاری‌های بندری و اتحادهای استراتژیک با هم رقابت می‌کنند. با این حال، همکاری فزاینده دریایی بین چین و ایران به دلیل توافق دفاعی که 25 سال طول می‌کشد و شامل یک مشارکت استراتژیک جامع است، تأثیر قابل توجهی بر منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا دارد. این امر منجر به رزمایش‌های نظامی متعدد، اشتراک‌گذاری اطلاعات و معاملات تسلیحاتی شده است. نئورئالیسم یک رویکرد ترجیحی در تحقیقات است زیرا توضیح می‌دهد که چرا چین محتاطانه عمل می‌کند و حمایت استراتژیک خود از ایران را با اهداف اقتصادی و دیپلماتیک گسترده‌تر متعادل می‌کند. این رویکرد شامل اجتناب از درگیری مستقیم با ایالات متحده و متحدانش در منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا است. اگرچه این یک پیمان دفاعی رسمی نیست، اما نشان‌دهنده یک همکاری رو به رشد مبتنی بر تعاملات است که با منافع ژئوپلیتیکی مشترک در اقیانوس هند، به ویژه در نزدیکی خلیج عمان، تقویت می‌شود. این مطالعه با استفاده از روش‌های تحقیق کیفی، قصد دارد پیامدهای آن را برای منافع استراتژیک ایالات متحده و همچنین روابط دریایی چین و ایران و دیدگاه‌های منطقه‌ای ارزیابی کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که همکاری دریایی چین و ایران می‌تواند بر امنیت دریایی، مسیرهای انرژی و تعادل قدرت منطقه‌ای بین کشورهای بزرگ تأثیر بگذارد و باعث ارزیابی مجدد استراتژی ایالات متحده در منطقه شود. Indian Ocean MENA U.S Sino-Iranian Gulf of Oman Neo-realism
Institute for Strategic Research, Department of Foreign Affairs Iranian Review of Foreign Affairs 20088221 16 1 2025 08 23 .An Optimal National Security Strategy for Managing the Political and Geopolitical Challenges of the Water Crisis in West Asia . راهبرد مطلوب امنیت ملی در مدیریت چالش‌های سیاسی و ژئوپلیتیکی بحران آب در غرب آسیا 233865 10.22034/irfa.2025.537985.1294 EN Omid Azizyan Assistant Professor at the University of Kurdistan 0009-0003-5707-0042 Mahsa Gheisari PhD student in Forest Biological Sciences - University of Ilam - Ilam - Iran. 0009-0002-8064-8933 Journal Article 2025 07 30 In recent decades, the water crisis in the Middle East has evolved from a purely environmental issue into a complex security and geopolitical challenge, undermining national sovereignty, regional stability, and international relations. This study aims to analyze the strategic dimensions and political consequences of the water crisis and to propose a framework for sustainable cooperation in the management of shared water resources.<br>The central research questions are: What is the relationship between the water crisis and the redefinition of national security and regional order in the Middle East? And what scenarios can be envisioned for the future of geopolitical relations among countries in the region?<br>Employing a descriptive-analytical approach, the study uses multi criteria decision making methods (AHP, ANP, TOPSIS) and scenario analysis based on Shell models and morphological analysis to explore the crisis from hydro-political, climatic, security, and institutional perspectives.<br>The findings reveal that in the face of structurally ineffective international legal regimes and the instrumentalization of water diplomacy as a tool of geopolitical leverage, upstream countries are imposing water hegemony on downstream states through dam construction and data control.<br>The research identifies the water crisis as a major driver of ethnic and sectarian fault lines, climate-induced migration, and geo strategic divergence. In this context, redefining water governance as a foundational element of national security and a source of soft power alongside regional institution-building, technological advancement, multi layered diplomacy, and information transparency is the only viable pathway to achieving sustainable water security.<br>The proposed model, based on multi-level governance, binding legal frameworks, and multilateral dispute resolution mechanisms, offers a strategic blueprint for transitioning from conflict prone hydro hegemony to geostrategic cooperation. بحران آب در خاورمیانه طی دهه‌های اخیر، از یک مسئله صرفاً زیست‌محیطی، به چالشی پیچیده در حوزه امنیتی و ژئوپلیتیکی تبدیل شده که بنیان‌های حاکمیت ملی، ثبات منطقه‌ای و تعاملات بین‌المللی را تحت تأثیر قرار داده است. این پژوهش با هدف تحلیل ابعاد راهبردی و پیامدهای سیاسی بحران آب، و ارائه چارچوبی برای همکاری پایدار در مدیریت منابع آبی مشترک، به بررسی این پدیده در بستری چندسطحی می‌پردازد. سؤال اصلی پژوهش آن است که: «چه رابطه‌ای میان بحران آب و بازتعریف مفهوم امنیت ملی و نظم منطقه‌ای در خاورمیانه وجود دارد؟» و «چه سناریوهایی می‌توان برای آینده روابط ژئوپلیتیکی کشورها در منطقه پیش‌بینی کرد؟» پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی ـ تحلیلی و بهره‌گیری از روش‌های تصمیم‌گیری چندمعیاره (AHP)، (ANP)، (TOPSIS) و تحلیل سناریویی مبتنی بر مدل‌های Shell و تحلیل ریخت‌شناسانه، ابعاد مختلف بحران آب را از منظر هیدروپلیتیکی، اقلیمی، امنیتی و نهادی مورد واکاوی قرار می‌دهد. یافته‌ها نشان می‌دهد که در شرایط ناکارآمدی ساختاری رژیم‌های حقوقی بین‌‌المللی و تبدیل شدن دیپلماسی آب به ابزاری برای اعمال فشار ژئوپلیتیکی، کشورهای بالادست از طریق سدسازی و کنترل داده‌ها، هژمونی آبی را بر کشورهای پایین‌دست تحمیل می‌کنند.<br>نتایج پژوهش حاکی از آن است که بحران آب به محرک اصلی در شکل‌گیری گسل‌های قومی، فرقه‌ای، مهاجرت‌های اقلیمی و واگرایی‌های ژئواستراتژیک تبدیل شده است. بر این اساس، بازتعریف حکمرانی آب به‌عنوان زیرساختی برای امنیت ملی و ابزار تولید قدرت نرم، همراه با نهادسازی منطقه‌ای، تمرکز بر فناوری، دیپلماسی چندلایه و شفافیت اطلاعاتی، تنها مسیر دستیابی به امنیت آبی پایدار تلقی می‌شود. مدل پیشنهادی این تحقیق، مبتنی بر حکمرانی چندسطحی، چارچوب حقوقی الزام‌آور و مکانیزم‌های چندجانبه حل اختلاف، الگویی برای گذار از «هیدروهژمونی تنش‌زا» به «همکاری ژئواستراتژیک» ارائه می‌دهد. Security Middle East water crisis Environment Iran
Institute for Strategic Research, Department of Foreign Affairs Iranian Review of Foreign Affairs 20088221 16 1 2025 08 23 From Violation to Accountability: Israel's Operation Pager from the Perspective of International Law and Iran's Diplomatic Options از نقض تا پاسخگویی: عملیات پیجر اسرائیل از منظر حقوق بین الملل و گزینه‌های دیپلماتیک ایران 233878 10.22034/irfa.2025.534029.1292 EN Mohammad Saleh Taskhiri Assistant Professor of International Law, University of Qom, Qom, Iran 0009-0009-6768-6223 Journal Article 2025 07 13 Since 2023, Israeli military operations have been accompanied by a series of violations of international legal rules and obligations, including deliberate famine, mass killings, the use of prohibited weapons, and other grave breaches. Among such actions, the “Pager Explosion Operation” in Lebanon and Syria stands out, resulting in nearly 40 fatalities and over 3,000 wounded or disabled individuals. This article seeks to answer two key questions: which international legal obligations have been violated by this operation under international law, and what form of legal-international response should be adopted by Iran? Accordingly, through a descriptive-analytical methodology, the article provides a legal assessment of the operation. The findings indicate that the Pager Operation can be evaluated under four legal frameworks: international human rights law, international humanitarian law, the Rome Statute of the International Criminal Court, and other specific treaty regimes. Within these frameworks, the operation constitutes multiple violations, including the infringement of the right to life and the commission of extrajudicial killings, the violation of the right to health and dignified living, the breach of obligations prohibiting unnecessary suffering and indiscriminate attacks, the direct targeting of civilians and the infliction of incidental harm, the use of booby-traps, and the violation of the principle of distinction. In light of the recurring threats of similar operations against Iran and its allies and the potential harm to national and regional interests, the article concludes that Iran should employ international legal mechanisms to prevent the recurrence of such unlawful acts or to raise the cost of their commission. عملیات نظامی اسرائیل در سالهای 2023 به بعد و با ادعاهای مختلف، فهرستی از مصادیق نقض قواعد و تعهدات بین‌المللی را به‌همراه داشته است؛ فهرستی که شامل قحطی‌سازی عمدی، کشتار جمعی، استفاده از تسلیحات ممنوعه و نظایر آنهاست. یکی از اقدامات نظامی رژیم صهیونیستی در این سالها، انجام عملیات انفجار پیجرها در لبنان و سوریه با قریب به 40 شهید و سه‌هزار مجروح و معلول می‌باشد. این مقاله به دنبال پاسخ به این سؤال است که این عملیات از منظر حقوق بین‌الملل، کدامین تعهدات حقوقی بین‌المللی را نقض کرده است؟ و باید با چه کنشگری حقوقی-بین‌المللی از سوی ایران روبرو شود؟ از این‌رو مقاله با روشی تحلیلی و توصیفی به بررسی حقوقی این عملیات می‌پردازد. براساس یافته‌های این نوشتار، انفجار پیجرها از چهار منظر حقوق بشر و حقوق بشردوستانه، معاهده مؤسس دیوان بین‌الملل کیفری و معاهدات خاص دیگر قابل‌ارزیابی می‌باشد. براین اساس، عملیات پیجرها در دسته‌های یادشده، منجر به نقض تعهدات بین‌المللی شده است به دلیل ارتکاب «نقض حق حیات و وقوع قتل فراقضایی»، «نقض حق سلامت و زیست توأم با کرامت»، نقض تعهدات مربوط به منع «ایراد آسیب غیرضرور» و «حمله کور»، نقض منع «حمله مستقیم به غیرنظامیان» و ایراد «آسیب تصادفی»، نقض منع استفاده از «تله‌انفجاری» و «اصل تفکیک». براساس یافته‌های این مقاله، با توجه به تکرار تهدیدات مشابه علیه ایران و متحدانش و آسیب‌زننده بودن این منافع، ایران می‌تواند با استفاده از سازوکارهای حقوقی، از تکرار اقدامات ناقض حقوق بین‌الملل جلوگیری کند و یا اینکه هزینه آن را برای مرتکبان افزایش دهد. Iran&‌rsquo؛ s International Legal Policy Diplomatic protection Extrajudicial Killing Israel Rome Statute
Institute for Strategic Research, Department of Foreign Affairs Iranian Review of Foreign Affairs 20088221 16 1 2025 08 23 Representing Iran's Image on Egyptian and Algerian Media بازنمایی تصویر ایران در رسانه های مصر و الجزایر 233881 10.22034/irfa.2025.498832.1273 EN Mahdi Abbasi Shahkooh Ph.D student of Political Studies of Islamic Revolution, Faculty of Governance, Shahed University, Tehran, Iran 0000-0002-7948-7995 Zahed Ghaffari Hashjin Professor, Department of Political Science & Islamic Revolution studies, Faculty of Governance, Shahed University, Tehran, Iran. 0000-0003-0038-2283 Shahrooz Shariati Associate Professor, Department of Political Science, Faculty of Humanities, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran 0000-0002-5254-4849 Journal Article 2025 01 09 The North African region holds strategic importance in Iran's foreign policy due to its substantial Muslim population and historical cultural connections with West Asia. Simultaneously, Egypt and Algeria exert considerable influence in the mass media landscape, impacting both the Arab world and the African continent. This research aims to analyze Islamic Republic of Iran's portrayal in Egyptian and Algerian media, focusing on leading news websites in these countries. Utilizing a qualitative approach, the study employs conventional content analysis of online media content featuring the keyword "Iran" from Egypt and Algeria between 2021 and 2024. The analysis centers on four key indicators: "Iran-West relations," "Iran’s relations with Arab countries," "Iran-Africa relations," and "Iran's internal affairs." The findings suggest a preliminary hypothesis that Iran’s image among African audiences lacks credibility, strength, and prominence. Enhancing this image, which is significantly shaped by Arabic and Western media narratives, necessitates strategic policymaking and effective planning. منطقه شمال آفریقا به واسطه جمعیت مسلمان و پیوستگی فرهنگی با مناطق غرب آسیا یکی از نقاط کانونی مهم برای سیاست خارجی ایران به شمار می‌رود. در همین حال دو کشور مصر و الجزایر به علت داشتن رسانه‌های جمعی فرامنطقه‌ای و تاثیرگذاری رسانه‌ای بر جهان عرب و قاره آفریقا از اهمیت بیشتری برای ایران برخوردار هستند. هدف اصلی این پژوهش فهم سیاست تصویر از ایران در رسانه‌های مصری و الجزایری با تمرکز بر پرمخاطب‌ترین رسانه‌های جمعی این دو کشور است. روش این پژوهش کیفی و مبتنی بر «تحلیل محتوای متعارف» متن رسانه‌های جمعی دو کشور مصر و الجزایر با کلیدواژه ایران است. برای این منظور تارنماهای مرتبط با خبرگزاری‌ها و روزنامه‌های اصلی در کشورهای مصر و الجزایر طی سال‌های 2021 تا 2024 مورد ارزیابی نویسندگان قرار گرفت. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد برایند تصویر از ایران در رسانه‌های اصلی و پرمخاطب دو کشور مصر و الجزایر مطلوب نیست و بهبود این تصویر که به طور قابل توجهی توسط روایات رسانه های عربی و غربی شکل گرفته است، نیازمند سیاستگذاری راهبردی و برنامه‌ریزی موثر است. Media Iran Egypt Algeria Africa
Institute for Strategic Research, Department of Foreign Affairs Iranian Review of Foreign Affairs 20088221 16 1 2025 08 23 The Impact of the Ukraine War on the Role of the Shanghai Cooperation Organization in Global Politics تأثیر تأثیر جنگ اوکراین بر نقش سازمان همکاری شانگهای در سیاست جهانی 234454 10.22034/irfa.2025.553800.1306 EN Reza Ekhtiari Amiri Department of Political Science, Faculty of Law and Political Science, University of Mazandaran, Babolsar, Iran. 0000-0001-6733-6172 Rahmat Hajimineh Department of Law, ET.C., Islamic Azad University, Tehran, Iran 0000-0002-1225-9541 Ebrahim Rezaei Rad Department of International Relations, Science and Research Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran. 0000-0003-1169-1508 Journal Article 2025 10 17 The war in Ukraine can be considered a major event and a significant development in the international order, with far-reaching consequences in the realm of international politics so far. Among these consequences is its impact on institutions and organizations such as the Shanghai Cooperation Organization (SCO). Given the presence of powerful actors like China, India, and Russia, the SCO is regarded as one of the most influential organizations in international politics. Considering this organization's susceptibility to shifts in the international system, such as the war in Ukraine, it is important to note that the SCO Tianjin Summit 2025 served as a demonstration of Shanghai's power. This study seeks to answer the following question using an explanatory-analytical method and the theoretical framework of neoliberal institutionalism: How has the Ukraine war effect on role of the Shanghai Cooperation Organization in Global Politics? The research hypothesis argues that the war in Ukraine has strengthened relations among its member states, thereby raising the SCO's profile and increasing its influence. Findings indicate that the Ukraine crisis has not only increased the organization’s capacity to play a more active role in managing regional and global crises but has also expanded its economic, security, and political functions, fostering the formation and strengthening of an independent economic-security bloc. However, sustaining this trend will require managing internal political divisions, enhancing institutional cohesion, developing technological cooperation, and increasing international legitimacy factors that will determine the organization’s future influence on the global power structure. جنگ اوکراین را می‌توان رویدادی بزرگ و تحولی مهم در نظم بین‌الملل دانست که تا کنون پیامدهای گسترده‌ای در عرصه سیاست بین‌الملل داشته است. در میان این پیامدها، تأثیر آن بر نهادها و سازمان‌هایی مانند سازمان همکاری شانگهای (SCO) قابل توجه است. با توجه به حضور بازیگران قدرتمندی همچون چین، هند و روسیه، سازمان همکاری شانگهای یکی از تأثیرگذارترین سازمان‌ها در سیاست بین‌الملل به شمار می‌رود. با در نظر گرفتن آسیب‌پذیری این سازمان در برابر دگرگونی‌های نظام بین‌الملل، از جمله جنگ اوکراین، لازم به ذکر است که نشست تیانجین سازمان همکاری شانگهای در سال ۲۰۲۵، نمادی از قدرت شانگهای بود.<br>این پژوهش با استفاده از روش تبیینی-تحلیلی و چارچوب نظری نهادگرایی نئولیبرال در پی پاسخ به این پرسش است که: جنگ اوکراین چه تأثیری بر نقش سازمان همکاری شانگهای در سیاست جهانی داشته است؟<br>فرضیه تحقیق بیان می‌کند که جنگ اوکراین روابط میان کشورهای عضو این سازمان را تقویت کرده و در نتیجه، جایگاه و نفوذ سازمان همکاری شانگهای را افزایش داده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که بحران اوکراین نه تنها ظرفیت این سازمان را برای ایفای نقشی فعال‌تر در مدیریت بحران‌های منطقه‌ای و جهانی افزایش داده، بلکه کارکردهای اقتصادی، امنیتی و سیاسی آن را نیز گسترش داده است و موجب شکل‌گیری و تقویت یک بلوک مستقل اقتصادی-امنیتی شده است. با این حال، تداوم این روند مستلزم مدیریت شکاف‌های سیاسی داخلی، تقویت انسجام نهادی، توسعه همکاری‌های فناورانه و افزایش مشروعیت بین‌المللی است؛ عواملی که میزان تأثیرگذاری آینده این سازمان بر ساختار قدرت جهانی را تعیین خواهند کرد. International Organizations Shanghai cooperation organization international order Ukraine war
Institute for Strategic Research, Department of Foreign Affairs Iranian Review of Foreign Affairs 20088221 16 1 2025 08 23 From Selective Multilateralism to Institutional Paralysis: The United States’ Impact on United Nations Performance vis-à-vis the War on Gaza (2023–2024) از چندجانبه‌گراییِ گزینشی تا انسداد نهادی: تأثیر ایالات متحده آمریکا بر کارآمدیِ سازمان ملل متحد در قبال جنگ غزه (۲۰۲۳–۲۰۲۴) 236084 10.22034/irfa.2025.564438.1312 EN َAli Karimi Magham PhD Candidate in International Relations, Kish International Campus, University of Tehran, Iran 0000-0003-4722-4952 Mohammad Sadegh Koushki Assistant Professor of Regional Studies, University of Tehran, Tehran, Iran 0000-0002-8155-5600 Journal Article 2025 12 05 Abstract<br>This article examines how the United States’ selective multilateralism contributed to the institutional paralysis of the United Nations in responding to the Zionist regime’s 2023–2024 war against Gaza. Selective multilateralism denotes Washington’s practice of engaging with or bypassing multilateral mechanisms based on whether institutional outcomes advance its strategic interests. This behavior is broadly consistent with structural realism and the instrumentalist view of international institutions (Waltz, 1979; Mearsheimer, 2001), whereas liberal institutionalism and constructivism stress the need for sustained multilateral cooperation and adherence to international norms (Keohane, 1984; Finnemore, 1996).<br><br>The case study of the Gaza war demonstrates that the United States’ unconditional support for the Israeli regime impeded the Security Council’s functionality, repeatedly blocking ceasefire and condemnation resolutions through the veto. Consequently, the UN’s response was largely confined to General Assembly initiatives and non-binding expressions of concern, with minimal effect on limiting the violence.<br>Using an analytical–theoretical approach, the article explores the concepts of selective multilateralism and institutional paralysis, evaluates the U.S. role in weakening UN effectiveness during the Gaza crisis, and assesses the broader implications for the global multilateral order.<br><br>Keywords: Selective multilateralism; institutional paralysis; United Nations; Security Council; U.S. foreign policy; Gaza war; structural realism. چکیده<br>این مقاله بررسی می‌کند که چگونه چندجانبه‌گراییِ گزینشیِ ایالات متحده به انسداد نهادیِ سازمان ملل متحد در مواجهه با جنگ ۲۰۲۳–۲۰۲۴ رژیم صهیونیستی علیه غزه انجامید. چندجانبه‌گراییِ گزینشی به رویکردی اشاره دارد که در آن واشنگتن بنا بر میزان هم‌سوییِ پیامدهای نهادی با منافع راهبردی خود، از سازوکارهای چندجانبه استفاده کرده یا آن‌ها را نادیده می‌گیرد. این الگو اساساً با واقع‌گراییِ ساختاری و نگاه ابزارانگارانه به نهادهای بین‌المللی هم‌خوان است (والتز، ۱۹۷۹؛ مرشایمر، ۲۰۰۱)، حال آنکه نهادگراییِ لیبرال و سازه‌انگاری بر ضرورت تداوم همکاری چندجانبه و پایبندی قدرت‌های بزرگ به هنجارهای بین‌المللی تأکید دارند (کیوهوآن، ۱۹۸۴؛ فینمور، ۱۹۹۶).<br><br>مطالعه‌ی موردیِ جنگ غزه نشان می‌دهد که حمایت بی‌قید و شرط آمریکا از رژیم اسرائیل کارکرد شورای امنیت را مختل کرده و این کشور با توسل مکرر به وتو، مانع از تصویب قطعنامه‌های آتش‌بس یا محکومیت اقدامات رژیم صهیونیستی شده است. پیامد آن، محدود شدن واکنش سازمان ملل به ابتکارهای مجمع عمومی و بیانیه‌های غیرالزام‌آور بود که تأثیر اندکی بر مهار خشونت داشت.<br><br>با بهره‌گیری از رویکردی تحلیلی–نظری، مقاله به واکاوی مفاهیم چندجانبه‌گراییِ گزینشی و انسداد نهادی، ارزیابی نقش ایالات متحده در تضعیف کارآمدی سازمان ملل طی بحران غزه، و تحلیل پیامدهای گسترده‌تر آن برای نظم چندجانبه‌ی جهانی می‌پردازد.<br><br>کلیدواژه‌ها: چندجانبه‌گراییِ گزینشی؛ انسداد نهادی؛ سازمان ملل متحد؛ شورای امنیت؛ سیاست خارجیِ آمریکا؛ جنگ غزه؛ واقع‌گراییِ ساختاری. Paralysis UN US Gaza Israel
Institute for Strategic Research, Department of Foreign Affairs Iranian Review of Foreign Affairs 20088221 16 1 2025 08 23 Post-2020 Military-Security Cooperation between Turkey and the Republic of Azerbaijan; Consequnces for the Geopolitical Position and National Security of Iran همکاری نظامی-امنیتی ترکیه و جمهوری آذربایجان پس از ۲۰۲۰؛ پیامدهای آن برای جایگاه ژئوپلیتیکی و امنیت ملی ایران 236616 10.22034/irfa.2025.567183.1315 EN Shiva Alizadeh University of Tehran Mohsen Abbasi University of Tehran 0009-0002-2236-9311 Journal Article 2025 08 19 Following the Second Nagorno-Karabakh War, military and security cooperation between Turkey and the Republic of Azerbaijan has increased significantly. Focusing on these expanding ties, this article examines their implications for the geopolitical position and national security of the Islamic Republic of Iran. The central research question asks: What impact have Turkey–Azerbaijan military–security cooperation after the Second Nagorno-Karabakh War had on Iran’s geopolitical weight and national security? According to the authors’ hypothesis, these collaborations—by reducing Iran’s political and geopolitical influence, expanding Turkey’s military and intelligence activities along Iran’s northwestern borders, and promoting pan-Turkist ideas—pose multifaceted threats to Iran’s national security.<br>Employing a qualitative methodology and document analysis, the study draws on academic sources, official documents, and field reports to examine various dimensions of these relations within an integrated theoretical framework combining physical and ontological security. The findings indicate that the deepening of Ankara–Baku military and intelligence ties—such as drone technology transfers, joint military exercises, and strengthened security structures through collaborative initiatives—has constrained Iran’s influence in the South Caucasus and weakened its geopolitical standing. Moreover, the spread of ethnonationalist discourses in Azerbaijan and surrounding regions has generated escalating manipulated identity-based challenges for Iran. The conclusion underscore the need to formulate a comprehensive national strategy to restore regional balance in the South Caucasus and safeguard Iran’s national security—one that synergistically incorporates military, diplomatic, economic, and cultural components. پس از جنگ دوم قره‌باغ، همکاری‌های نظامی و امنیتی ترکیه و جمهوری آذربایجان افزایشی چشمگیر یافته است. این مقاله با تمرکز بر این همکاری‌های فزاینده، به بررسی پیامدهای آن بر توازن ژئوپلیتیکی و امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران می‌پردازد. پرسش اصلی پژوهش این است که «همکاری‌های نظامی ـ امنیتی ترکیه و جمهوری آذربایجان پس از جنگ دوم قره‌باغ چه تأثیری بر وزن ژئوپلیتیکی و امنیت ملی ایران دارد؟» بر پایه فرضیه‌ی اصلی، این همکاری‌ها با کاهش نفوذ سیاسی و ژئوپلیتیکی ایران، گسترش حضور نظامی و اطلاعاتی ترکیه در مرزهای شمال‌غربی و ترویج تفکرات پان‌ترکی، تهدیداتی چندوجهی را متوجه امنیت ملی ایران می‌سازند. پژوهش حاضر از روش کیفی و تحلیل اسنادی بهره گرفته و با بررسی منابع علمی، اسناد رسمی و گزارش‌های میدانی، ابعاد مختلف این مناسبات را در چارچوب نظری تلفیقیِ امنیت فیزیکی و هستی‌شناختی تحلیل کرده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که تعمیق روابط نظامی و اطلاعاتی آنکارا و باکو، نظیر انتقال فناوری‌های پهپادی، برگزاری رزمایش‌های مشترک و تقویت ساختارهای امنیتی در قالب همکاری‌های مشترک، موجب محدود شدن نفوذ ایران در قفقاز جنوبی و تضعیف موقعیت ژئوپلیتیکی آن شده است. افزون بر این، گسترش گفتمان‌های قوم‌گرایانه در جمهوری آذربایجان و مناطق پیرامونی، چالش‌های هویتی تصاعدی برای ایران ایجاد کرده است. نتایج به‌دست‌آمده حاکی از ضرورت تدوین راهبرد ملی جامع برای بازسازی توازن منطقه‌ای در قفقاز جنوبی و پاسداری از امنیت ملی ایران است؛ راهبردی که مؤلفه‌های نظامی، دیپلماتیک، اقتصادی و فرهنگی را به‌صورتی هم‌افزا دربرگیرد. Iran&‌‌‌rsquo s national security Republic of Azerbaijan Second Nagorno-Karabakh War Turkey military and security cooperation https://irfajournal.csr.ir/article_236616_13ee5c5c623ee4266b867d7ef53969c5.pdf